Mag het een onsje meer zijn? 

  
Daar stond ik dan zondag. Voor de derde keer al aan de start van de Saucony Halve van Egmond. Ik probeer zo min mogelijk op dezelfde plekken te lopen, maar Egmond heeft een speciale plek in mijn hart. 

In juni 2013 ben ik begonnen met hardlopen, en mijn eerste race was de singelloop van Utrecht. Ik heb vanaf dag 1 mijn loopjes bijgehouden met Runkeeper. De mensen om me heen vonden allemaal dat ik retesnel was, dus ik had was blij dat ik iets had gevonden waar ik kennelijk goed in was. Dus met het doel die 10 km ‘eventjes’ te doen onder de 50 minuten, viel vies tegen. Wat blijkt: de gps was toen nogal vaak in de war. Mijn tijd van 53.01 minuten over 10 kilometer zette me met beide beentjes op de grond. (Nu terugblikkend, moet ik eigenlijk supertrots zijn) . Maar goed, gewoon doorgelopen en doorgetraind in de winter. Die was toen heel erg regenachtig, maar ik liet me niet kennen. Tot ik ik de eerste week van januari een bericht zag op FB van een drinkmaatje, waarin hij zijn startbewijs voor de halve van Egmond aanbood. Ik had ondertussen mijn afstanden goed verhoogd, en wilde wel eens kijken of ik 21,1 km aan kon. Geen enkel besef van wat Egmond eigenlijk is! 

Je kunt je misschien vast wel iets  voorstellen bij de reactie die ik had toen ik, in het startvak, hoorde dat we over het zand zouden gaan. 7 km wel liefst. 😳. 

Heel veel pijn en moeite kostte het. En heb na de 17km even gewandeld. Maar ik heb t gedaan. 

En toen wist ik het: I’m a runner!  

  
Foto: Egmond 2014

Vanaf toen was het hek van de dam. 3 maanden later schreef ik me in bij de Cliniclowns om deel te nemen aan de marathon van New York. 

Egmond is prachtig. Eigenlijk kun je het niet over tijden hebben in Egmond, want ieder jaar is het anders. Vorig jaar hadden we een stevige zijwind over het strand, en een prachtig beeld van de schuimkloppen aan de kustlijn. Dit jaar was het zo mooi dat de zon door kwam op km 6 op het strand. En die loslopende paarden in de duinen! Gewoon bijzonder. Mijn eerste Egmond vond ik al mooi. Maar daar vond ik de medaille toch het allermooist. 

Hardlopen heeft me zoveel gegeven: behalve dat de runnershigh me een schouder biedt in moeilijke tijden, heb ik zoveel echte vrienden gekregen. 

Mijn loopmaatjes van New York  voor de Clini Clowns zijn mijn BFF’s. 

Ik mag het niet vergelijken, maar doe het stiekem toch: als je met een groep mensen naar iets toe traint, en daar dan laag gaat en het uiteindelijk kan vieren, dan schept het een band, zoals bij een ontgroening van een studentenvereniging . 

Vorig jaar had CCNY maatje Remko me meegetrokken, dit jaar was CCNY maatje Stefan mijn haas. En ik ben ze heel dankbaar dat ze proberen het maximale uit me te halen. 

  
Foto: Egmond 2015

De ‘herstelbiertjes’ met bitterballen daarna deden me heel erg goed. 

  

 Foto: Erik van Leeuwen 2016

Tuurlijk heeft die wind mij ook genekt. Ik was fitter dan ooit. Heb echt geen toptijd gelopen. Maar dat er mensen me onderweg herkennen van Strava, dat vind ik leuk! Dat geeft me kracht om dat stapje harder te doen. Ook al mijn insta-maatjes die me elke keer weer aanmoedigen, Dankjulliewel! Echte toppers zijn jullie! En Mari, ik heb ook een beetje voor jou gelopen! 

Ik wil Egmond zo vaak mogelijk meemaken. Met al mijn loopmaatjes. Daar wil ik er nog wel een onsje van.   

   
    
  

7 gedachten over “Mag het een onsje meer zijn? 

Voeg uw reactie toe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: