The big BAM

Maandagochtend. Normaal de dag en het punt waarop ik met een big smile wakker wordt na een geslaagde race. Maar vandaag is het een big smile om een andere reden. 

  
Rokjesdagloop

Gisteren was dé grote dag: de Rokjesdagloop. In september vorig jaar wist ik het al; ik heb een nieuwe challenge nodig op professioneel gebied. Horeca heb ik al een tijd gedaan en merkte dat ik meer met mijn hoofd bij het hardlopen zat dan bij het werk. Hoe zou ik die twee kunnen combineren? Mijn vroegere trainer Mark had toevallig een week daarvoor een post op Facebook geplaatst met de vraag om een stagiaire op de Rokjesdagloop. Om opnieuw de schoolbanken in te gaan, zag ik niet direct zitten, dus ik had het eigenlijk laten gaan. Tot mijn oud- CliniclownsNY-loopmaatje mij belde en me overhaalde om er toch eens een belletje aan te wagen. Die week daarop had ik in Amsterdam, weliswaar bij me om de hoek, een sollicitatiegesprek met drie andere personen, die de Stichting Rokjesdagloop vormen. En ondanks dat ik er niet voor gestudeerd heb (ik heb trouwens Farmacie gestudeerd, echt heel wat anders) , werd ik uitgekozen voor deze spannende taak. 

Evenement 

Ik werd in de maanden die daarop volgden, eigenlijk op diverse taken ingezet. Zo heb ik een redelijk beeld gekregen van wat er allemaal nodig is om zo’n mooi hardloopevenement neer te zetten.  Ik denk echt dat we daar met zijn allen best wat meer respect voor mogen hebben. 

De fijne groep mensen die de Rokjesdagloop (RDL) organiseren, zouden deze editie al voor de vijfde keer gaan opzetten. Er kon daardoor veel worden overgenomen van vorige jaren. 

Maar lieve hardloopvriendjes, wát kost het een heleboel tijd en energie om zoiets moois neer te zetten:

*urenlange gesprekken met gemeente, politie, brandweer, zelfs milieudiensten. 

* het regelen van EHBO en verkeersregelaars.

* het regelen van parcoursafzetting en een bouwploeg die daar (soms een hele nacht) aan wilt knutselen

* het goed vastleggen van de inschrijvingen, met daaraan gekoppeld de startbewijzen en tijdsregistratie. 

*het laten ontwerpen en drukken van medailles en T-shirts

*het vinden van sponsoren, zodat het allemaal mogelijk is. 

Aantrekkingskracht

En dan hebben we het er nog niet eens over gehad, hoe je toch al die hardlopers naar jouw evenement krijgt. Want wat triggert ze om juist naar jóuw evenement te komen? En in het geval van de RDL is er zelfs nog een extra uitdaging, want het is een Ladies only evenement. 

 Een deel van mijn taken bevatte het opschroeven van het bezoek aan de RDLsocial. En het maken van de diverse posts. 

Toen ik begon aan de stage, hadden we ongeveer 1375 likers van de Facebookpagina. Nu zijn dat er 2105. Er was nog geen instagram account (nu 111 volgers). Twitter werd overgelaten aan de organisatie zelf. Hoe zou je het directe effect van Social media kunnen meten op het aantal inschrijvingen? Dat is een studie waar ik me graag een keer aan wil wagen.

Maar goed. Je moet er ongeveer met 5 man 7 maanden aan trekken, het kost je frustratie, soms zelfs een traan. Maar ook heel veel leuke dingen, een sponsor die opeens instapt, een film die ( deels) jouw naam draagt en daardoor niemand minder dan Lieke van Lexmond wilt voordragen als startschietster (is dat een woord?) 

Het belangrijkste zijn toch de deelnemers. Want zonder hardlopers is het maar een saai gebeuren, zo’n evenement. Met trots kan ik zeggen dat er op de RDL dit jaar een record aantal deelneemsters waren. Ik hoop dat er een paar zijn komen opdraven vanwege mijn posts op FB en Instagram. Je weet het nooit. 

  
Opeens is het dus 4 april. De ‘day after’ de grote BAM. Maanden heb je ernaartoe geleefd. De dag was één groot feest. Het is bijna net zo ‘rewarding’ als het uitlopen van een race. Blije gezichten, leuke posts, een tevreden groep stage-begeleiders.  

   
 En dan nu een zwart gat. Het is over. De koek is op. 

Het was fantastisch. Lieve hardlopers, waar wij nog wel eens kunnen mopperen over de prijs. Of liever geen shirt nemen of medaille, geen vrijwillige donatie doen. Willen jullie er twee keer over nadenken? Er zijn veel mensen hard aan het werk geweest achter de schermen. Zie het maar als een compliment geven. Want dat verdienen ze. (En ik heb het nu niet over mezelf, maar over alle andere organisaties die er elk jaar hard aan moeten trekken) 

Ik ben klaar voor een nieuwe start. Wie geeft me het startschot? 

6 gedachten over “The big BAM

Voeg uw reactie toe

  1. Leuk beschreven en nooit zo over na gedacht dat het zoveel tijd een energie kost om dat allemaal voor elkaar te krijgen.
    Super leuk dat je daar uit deel mocht maken! Was erg geslaagd! Liefs

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: