Power-up! 

Het is me gelukt. Eindelijk! Ik ben nog steeds aan het stuiteren van alle adrenaline en misschien ook nog  wel van alle suiker. 

Een marathon leert je veel over jezelf. Niet alleen de marathon zelf, maar zeker ook de weg daarnaartoe. 

Het heeft me 4 marathons gekost. Maar ik denk dat ik het nu weet. Wie ik ben, waar ik voor sta. En vooral: wat ik eigenlijk nodig heb. 

Ik heb altijd gedacht dat ik alles zelf kan. En ik kan ook heel veel. Ik zal niet snel hulp aan mensen vragen. Ik heb van huis uit meegekregen dat je zelf heel veel kan. In je eentje. Ik ben ook het enige kind thuis. (Ben zo’n énig kind hihi). Heb ook geen vriendje want ik heb dat niet nodig. 

Ik heb eigenlijk een heel chill leven. 

Maar ik ben er in de afgelopen maanden achter gekomen dat ik toch soms wat hulp nodig heb. En ik hoef niet zoveel hoor. Eigenlijk alleen maar mensen om me heen die hetzelfde in het leven staan als dat ik doe. En die heb ik gevonden. Dat zijn al mijn hardloopmaatjes. Ja, misschien klinkt dat een beetje sneu, maar toch beleef ik dat zo. En dat merkte ik heel erg afgelopen zondag. 

Ik kwam netjes op tijd aan met de trein op Rotterdam CS. In de trein kwam ik aan de praat met een paar gezellige heren die ook op reis waren naar het pleuriseind van Roffa. 

Ik liep direct door naar het politieburo, waar er verschillende loopmaatjes zouden staan die ik via Facebook, instagram of ondertussen uit het ‘eggie’ ken. Meteen zag ik Nicole (roparunnernicole) en Ilse (ilsenaaijkens) zitten, die hadden me al eerder die week laten weten dat ze er zouden zijn. We liepen met zijn drietjes meteen door richting het meetingpoint, waar John (hardlopendeboer) en al wat Running Rebels te vinden waren. 

Je had me niet willen meemaken. Of het kwam door de suiker (goed gestapeld! 😜) of door die heerlijke koffie (had ik ook 3 weken niet gehad), maar ik stond zo strak als een konijn op 3 pillen XTC. Zoooooo zenuwachtig!  En waarom? 

Ik had me echt goed voorbereid. Met mijn voeding, met trainen, met rust nemen. En ik zou bleu in de race stappen. Want ik had pas na de 30 van GroetuitSchoorl besloten om me voor Rotterdam in te schrijven. Ik had daarvoor al een ticket geregeld voor de hele mooie andere uitdaging van dit jaar: de marathon van Leiden (22mei). Het plan was dat ik zou besluiten na de halve marathon of ik wél of niet zou gaan voor een tijd onder de 4 uur. 

Tranen. Van de zenuwen. Van de lieve woorden. Van de superlieve berichtjes op Facebook, instagram en whatsapp. Niet te vergeten de dikke knuffels van mijn collega’tjes. De lieve woorden van John, waar ik meerder keren mee had gelopen. De woorden van Wilbert, die een week daarvoor nog zei dat ik veel meer kan dan ik zelf denk. Nicole en Rafael kregen me gelukkig weer een beetje rustig. En het weer was precies ‘mijn’ weer. Ik moest een beetje lachen, ik denk dan altijd dat mijn vader dat weer voor me heeft aangezet. 

  
Vlak voor de start zag ik Babette (babettevdwijst)  en Serge (gewoonserge). En dat was heel fijn. Just friendly faces in de menigte. Ik had mijn startbewijs vrijdag al opgehaald op de expo, ook samen met Babette, en daar waren wij ook Serge tegen gekomen. Helaas zouden ze met een heel ander tempo starten dan ik, dus samen lopen was niet aan de orde. Helemaal niet erg, want ik loop toch mijn eigen race. 

  
Hoe de race precies verliep, kun je lezen in het sfeerverslag dat ik schreef op Keep-on-running. Ik wil hier kwijt hoe ik ‘m persoonlijk heb ondervonden. 

Ik wilde starten met een pace van 5:40min/km, en na de 10km versnellen naar 5:35. Maar na 5 kilometer, reeds in de Runner’s high, liep ik al continu op 5:28. Mijn hartslag zat prima in de zone. Ik wilde wel remmen, maar vond het ook onzin om nog trager te gaan met deze hartslag. Al vroeg stonden Nicole en Ilse te cheeren. Leuk! En knap hoe ze mij konden ontdekken, want het was nog heel erg druk daar. Ook Evert stond al vroeg in het parcours plaatjes te schieten. 

📸 Evert van Buitendijk

Voor ik er eigenlijk erg in had, was ik al op de 20 kilometer. Netjes op de 5:28 blijven steken. Ik voelde me goed. De ‘pormuziek’speellijst op mijn iPoD was goed gekozen. En daar stonden John en Ans. Heel lief, ik had ze niet meer verwacht op dat punt, want ze wilden hun crewmaatjes Sierd en Peter natuurlijk aanmoedigen op het 38km punt. 

Vlak daarna stond Evert opnieuw plaatjes te schieten en ook Eelco stond langs de kant. Op de brug wist ik dat er een lekker drankje voor me zou staan van die lieve Joop. Die kende ik nog van de trappenloop. Ik gaf hem snel een knuffel en liep door met het flesje in de hand.  

http://www.romyclick.com/photoreportage/the-36th-nn-marathon-rotterdam/

Ik voelde me goed. Zo goed dat ik met gemak kon versnellen. De kilometers 21 tot 26 liep ik met gemak 5:17 min/km. Met niemand  tot ongeveer kilometer 35 liep ik in mijn eigen zone met een heerlijke pleurisherrie door mijn oordopjes. De zon schijnt, er stonden veel mensen langs de kant. Ik passeerde het punt waar ik vorig jaar op de grond lag. Nu niet. Ik ben sterk. 

Op punt 35 zou oud CliniclownsNY- maatje Rinke staan. Ik keek er naar uit! Vorig jaar was ze de enige die ik kende langs de weg. Ondanks dat ze me dit jaar toch twee keer heeft gespot en geroepen, kon ik haar niet ontdekken. Maar geen punt. Ik wist dat er nog drie cheerzones aan zouden komen. Ondertussen was ik in tempo gezakt naar 5:50 ongeveer, maar ik wist dat ik genoeg snelheid had gepakt in de voorgaande kilometers. Ik had mijn horloge alleen op tempo en hartslag gezet, ik wilde me niet gek laten maken door de mentale barrière van 4 uur. Ik was aan het genieten tot de macht 1000. Op 38 kilometer stond het beeldscherm van de marathonsupporter. Ik wist dat Miny een filmpje had opgenomen, maar wist ook nog van vorig jaar dat die filmpjes niet allemaal zichtbaar kunnen zijn. Maar jawel! Op supergroot beeld: een cheering Miny die me bier beloofde na de finish. Ik stond keihard te janken. De toeschouwers langs de kant moedigden me aan om door te gaan. En dat deed ik natuurlijk.

   
 Heel snel daarna stond de cheerzone van de Halfcrazyrunningcrew, samen met Maaike en Gaby. Ik zag John al van ver staan (midden op de weg). Een dikke knuffel van John, zijn oppeppende woorden en vervolgens de high-fives (en Powerup-mushroom) gaven me zoveel energie dat ik er weer zin in had.  

  De highfives van de Halfcrazierunningcrew met Gaby en Maaike

Niet zo ver daarna vond ik de Running Junkies, met Wilbert en die altijd cheerende Wan. Kennelijk was ik al langs een eerdere zone voorbij gelopen, want Eva had ik ook al gemist. Wilbert had nog een leuk kiekje geschoten:  

📸Wilbert van Leijen
 Op 40km vond ik het spandoek van mijn Rotterdamse vriendjes De Running Rebels. Ik wist dat ik ze daarna zou zien. 
  
Ik had genoeg energie om nog te versnellen op de laatste kilometers. Vlak daarvoor zag ik Roberto nog langs de kant. Ik had geen idee hoe lang ik aan het lopen was. Ik ging over de finish en klokte uit. 

Ik heb het gedaan. Dik onder de 4 uur. En nog genoeg energie. Dat kwam door alle liefde van onderweg. Jullie hebben me er van start tot finish doorheen gesleept. Deze marathon wil ik opdragen aan jullie. 

  
   
 

8 gedachten over “Power-up! 

Voeg uw reactie toe

  1. Geweldig. Wat energiek! Ik krijg gewoon helemaal zin in volgend jaar door jouw foto’s en verhaal!

    En herken mij helemaal in het beginstuk, zo heeft mijn vader mij ook opgevoed. Alles zelf doen. Sterk zijn. Niet afhankelijk opstellen. Heeft mij ver gebracht!
    Maar tijdens zo’n ‘pleuris-end’ lopen is wat steun toch wel heel erg lekker! En daar zijn wij hardloopmaatjes voor!

    Goed gedaan hoor!! Liefs, Debbie

    Liked by 1 persoon

  2. Je weet het al een poosje, maar ik ben trots op je. Zo nou staat het er dan ook gewoon😉 Ik zou een handeltje beginnen, die energie die je de hele dag ten toon gespreid hebt is ongelofelijk 😄
    Gefeliciteerd met een dikke sub 4 en uitstekend gelopen marathon. Nu rustig blijven, herstellen en op weg naar Leiden💪🏽
    Het was geweldig om jou en de crewies aan te moedigen.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: