Burn Baby Burn

Donderdag, 5 mei. Jazeker, Bevrijdingsdag. Normaal zou ik deze dag gebruiken om een festival te bezoeken en lekker wat biertjes te kantelen. 

Vandaag was even wat anders. Vandaag was ik heel bewust bezig met het vieren van vrijheid. Want laten we eerlijk zijn. Wat mogen we veel in Nederland en wat doen we veel. Ik zal jullie mijn politieke mening besparen. Maar dat we blij mogen zijn, ja… Daar ben ik het wel mee eens.

Ook leer ik steeds meer mensen kennen die een achter steentje hebben bijgedragen daaraan. Stuk voor stuk ook loopmaatjes. Bijvoorbeeld Rinke, die ik ken van de NY marathon en Michiel, die ik ken van de RoPaRun. Ik heb heel veel respect voor wat het leger doet. 

Vandaag was ik één van 71 hardlopers die de eer had om het bevrijdingsvuur van Wageningen naar Amsterdam te brengen. In estafettevorm. Ik was in maart getagd door Kimja, trainster van Running Holland, in een bericht waarin er werd gezocht naar bloggende hardlopers. Zoveel blog ik natuurlijk niet, maar vond het wel een heel mooi project. Dus ik gaf me snel op (het zit kennelijk heel snel vol), en was daardoor één van de gelukkigen. 


Een bijeenkomst gaf wat duidelijkheid, want het was nogal abstract geformuleerd in de oproep. Er moesten teams worden gevormd. Oh nooooo! Ik dacht dat ik niemand zou kennen, behalve Kimja. Dat bleek al snel een vergissing, want de eerste die ik zag was loopmaatje Wilbert, waarmee ik een blokje om had gedaan samen met Hedwig. Dus dat was al heel snel dik in orde. En toen werd het nog mooier: hij liep samen met Eva! Kers op de taart: ik kon bij hun in het team. Winning!! Eva was zelf niet bij de bijeenkomst, dus ze vernam het via insta. Ik maakte me wel een beetje zorgen of ze dat wel leuk zou vinden, want zo goed kennen we elkaar helemaal niet. 

📸 Marco van Leeuwen

Nu moet ik heel eerlijk zeggen dat ik ook was gevraagd om in het team van Running Blind mee te lopen. Dat heb ik afgewezen, omdat ik nog nooit eerder een blind of slechtziende loper had begeleid. Dat is een uitdaging die ik nog wel eens wil aangaan, maar om dat meteen over zo’n grote afstand te doen en ook in het donker, dat vond ik toch een beetje een te grote verantwoordelijkheid. 

En dan is het 4 mei. Tasje ingepakt, nog even wat nieuwe schone sokken en een hoofdlamp gescoord bij de Runnersworld Amsterdamse Bos en dan wordt je, vlak na de dodenherdenking, verwacht in Sporthallen Zuid. (Ja, dat is de plek van de expo van de marathon van Amsterdam). We kregen allemaal een tasje met een fluorescerend geel shirt, een bidon, sportdrank, koeken, een speldje van het bevrijdingsfestival, het boekje “Amsterdam Rent” en de uitgeprinte versie van de routebeschrijving.  Helemaal toppie dus. 

De gemeente Amsterdam had alles tot in de puntjes geregeld. Er stond een grote bus voor ons klaar die ons naar Wageningen bracht. Daar zijn nog meer lopers, er doen 80 gemeenten mee. Zo zouden ook loopmaatje Stefan voor de gemeente Borne zijn en Rimco uit Breda. Heel lief dat Camilo en Milan ons kwamen uitzwaaien! Filmpje


 Daar aangekomen werden we naar de ‘startvakken’ geleid, vanaf waar we de ceremonie op beeldschermen konden volgen. Helaas was dat heel lastig, het geluid was niet al te best. Het was daardoor niet zo indrukwekkend als dat ik gehoopt had. Maar dat je daadwerkelijk hét bevrijdingsvuur (filmpje van Marco van Leeuwen) van de burgemeester van Wageningen krijgt overhandigd, dat doet me toch wel wat.  En dan start je. Het vuur gaat in een beschermd olielampje, dat je aan de fiets kunt hangen, zodat je het niet uit kunt lopen. 


En dan vertrek je, met je team, in het holst van de nacht, voor de eerste etappe. Wij hadden gekozen voor de oneven etappes, omdat dat de verste afstand is. Het was heel vochtig en koud onderweg, de mist die je alleen zag door de hoofd- en fietskamp gaf het parcours een idee dat je in een twilight zone zat.  


Wilbert en Eva hadden een flinke pace. Ik waggelde ook wat mee. Elke etappe was er één loper en de andere twee fietsten mee. Er moest ook genavigeerd worden. Maar dat heb ik in de eerste etappe overgelaten aan wilbert. Zoals jullie wellicht weten, ik moet zelfs in Amsterdam nog vaak de weg vinden met behulp van Google Maps. 


Aan het einde van elke etappe gaven we de fietsen aan het volgende team en mochten zelf even chillen in de bus. 

In de tweede etappe had ik me voorgehouden om de langere afstand te lopen, omdat ik in de eerste de korste afstand had. Die liep door het bos, richting de pyramide van Austerlitz. Een mooi pad, vrijwel geen boomwortels of rare dingen. Totdat er opeens een opstaande betonnen rand lag. En ja hoor 🙈. Daar lag ik. Ik was heel blij dat ik niet had gekozen voor die functie als Running Blind begeleidster. Maar het deed verrekte veel zeer aan mijn rib. Hup… Ik had even gewisseld met Wilbert, zodat ik even kon bijkomen op de fiets. Vlak daarna wisselden we weer, maar die rib werkte niet echt mee. Dat tempo was goed gezakt. Gelukkig is deze estafette geen wedstrijd en hoef je je niet te committeren aan een bepaalde snelheid. Maar ik voelde me wel een Kneus  tussen die twee toppers.

Langzaam aan werd het licht en begonnen de vogels te fluiten. Dat was echt prachtig zo tussen de bomen van de Utrechtse Heuvelrug.  Langzaam aan verscheen ook de zon. 

📸Eva Boomgaard

De volgende etappes werd de pijn in mijn rib niet minder, en heb daardoor niet mijn volledige share kunnen lopen. Ik heb zoveel mogelijk en zo snel mogelijk gelopen. En toch kunnen genieten. Het is nu even afwachten of de pijn ook snel weg is. Daar ga ik wel  van uit, want ik heb nogal wat leuke hardloopplannen in de agenda staan voor de komende drie weken. 

📸Eva Boomgaard

Maar goed. De voorlaatste etappe eindigde in Loosdrecht. Alwaar een heerlijk ontbijt (pannenkoeken!!! 😍) op ons stonden te wachten. Na een heel kort tukkie konden we weer aan de slag voor het volgende stuk. 

Het weer werd alleen maar fijner en de laatste etappe kon in korte broek. Al zo dicht in Amsterdam! Ik heb nog een paar prachtige looproutes ontdekt. 

📸Eva Boomgaard

Onderweg heb ik het ook nog even met  Wilbert en Eva gehad over het bevrijdingsvuur. Eigenlijk mooi dat deze traditie bestaat. 

En zo sta je op het podium op het bevrijdingsfestival van Amsterdam: filmpje (filmpje van Marco van Leeuwen) Het vuur is ontstoken.  

Wat een prachtige estafette, wat een  prachtige route, wat goed georganiseerd en vooral: wat ben ik dankbaar dat ik mocht deelnemen. 

📸s van Eva Boomgaard

Eva en Wilbert, super bedankt voor jullie geduld en begrip, maar vooral bedankt  voor de gezelligheid! 

de complete route op google earth

Een gedachte over “Burn Baby Burn

Voeg uw reactie toe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: