Van Damsko naar Roffa

Al mijn wegen leiden naar Rotterdam. Tenminste… Zo lijkt het wel. Al eerder maakte ik het statement dat alle mooie finishes in Rotterdam zijn. En nu is er opnieuw eentje bij gekomen. 

Ik lig nog lui op mijn bed, de dag na mijn herdenkingsrun. Ik heb eindelijk even tijd om alle echt megaveel) reacties te lezen die zijn binnengekomen op Facebook, Instagram en Strava. 

Er gaat een tinteling over mijn hele lichaam. Van trots, van emoties en van endorfines. We hebben het gedaan! 

Op dinsdagavond moest ik gewoon werken, en mijn lieve collegaatjes gingen er akkoord mee dat ik de functie nam waarbij ik zo min mogelijk hoefde te lopen. Een heel druk servies, en we waren pas om 1 uur klaar met werken. Rond 2 uur lag ik in mijn bedje. Spanning en een mug zorgden ervoor dat ik niet heel goed had geslapen. Om 7 uur ging de wekker al weer, want Coen zou om 8 uur voor mijn deur staan.  Ik werd wat verdwaasd wakker en na 1 keer snoozen sprong ik onder de douche. Coen was lekker op tijd. 

Dinsdag had ik de inkopen gedaan en met een tas die zwaarder was dan gehoopt (ja stom, ik had ook drie kilo bananen ingeslagen, omdat ik weet dat zowel Eelco, maar vooral Coen daar gek op zijn) 


Ik besloot om toch een topje en korte broek aan te doen, want ondanks de voorspelde regen zou het zo’n 21 graden blijven. Het werd het topje dat ik had gekocht op de expo van de Rotterdam marathon. Grappig was dat Coen hetzelfde idee had gehad en ook zijn Rotterdam Marathon-shirt aan had getrokken. 

Na een dubbele check of we alles bij ons hadden, liepen we naar Amsterdam CS, want de start van ons avontuur lag in het uiterste puntje van het Amsterdamse bos. 

Op Schiphol, waar we moesten overstappen op de bus, haakte Eelco bij ons aan. Niet veel later arriveerden we op ons startpunt, camping het Amsterdamse bos, waar Meike en haar man al op ons stonden te wachten. 

Na een toiletbezoek zagen we Corine staan, die ons zou komen uitzwaaien. Zij was in de buurt, bij Chiel en had de tijd uitgetrokken om naar ons toe te komen, en zelfs de eerste kilometers met ons mee te hobbelen. Meike had zoveel spullen van ons gekregen, dat ze bijna een pakezel werd. Sorry schatje! 😁


Ietsjes eerder dan gepland startten we onze ‘crusade’ naar 010. 

De eerste kilometers waren een test om te kijken hoe mijn lijfje ervoor stond. Ondanks dat ik nog wat duurloopjes had gedaan in de voorgaande week, is het toch altijd even puzzelen hoe je tempo en cadans zal zijn. Coen en Eelco, twee enorme koningen in conditie en loopvorm, waren zo lief om zich aan te passen aan mij. 


πŸ“Έ Corine: vage figuren

Ondanks de zenuwen en de grote twijfel die ochtend, voelde het na 6 kilometer gewoon goed en vanaf toen kreeg ik er vertrouwen in. Holy shit! We gaan vandaag gewoon die 50km rocken!!

De eerste 10 kilometers vlogen voorbij, en de eerste live-update kwam uit Kudelstaart. De naam deed ons meer denken aan een Brabants dorp tijdens Carnaval. De sfeer zat er lekker in, de muziek kwam lekker door, de temperatuur was behaaglijk en Meike navigeerde ons alle kanten op. Vooral de goede! Ze was ook erg bezorgd over onze inname van voedingsstoffen, want elke kilometer werd er wel een krentenbol of banaan aangeboden πŸ˜‚πŸ˜‚πŸ˜‚. Dat had ongetwijfeld meer te maken met het gewicht, want haar fiets was zwaarder dan die lieve kleine Meike zelf. 

Onderweg werd er gegeind en ik maakte er een sport van om (weg-) werkers de vraag te stellen of we de goede richting op gingen naar Rotterdam, en dan vervolgens verbolgen zijn over het feit dat ze het niet wisten. Vond ik gewoon grappig. 

De kilometers vlogen voorbij en voor we het wisten, waren we al op bijna 20 kilometer en dus bij Alphen a/d Rijn, waar ik wist dat we Gaby zouden ontmoeten. Meike had onze locatie doorge-appt, en tijdens onze lunchpauze kwam ze aanfietsen. Zij was helemaal happy, want had net een goed gesprek gehad over haar nieuwe huis. En wij happy om haar te zien! Ze fietste met ons mee en na een kilometertjes of 7 sloeg ze af naar huis. 

Doordat we op diverse plekken een korte pauze (moesten) nemen voor bruggen die open stonden, ik die een gelletje wilde nemen en plaspauze, merkte Eelco dat zijn achillespees niet helemaal deed wat hij moest doen. We hoopten dat magnesiumspray wat verbetering zou geven. 

We volgden voor lange tijd een watertje, en er kwam al wat miezer uit de lucht. Dat was eigenlijk best lekker, want het voelde toch best warm aan. We moesten een tijdje wachten bij de Hefbrug in Boskoop.  Wat een leuk systeem! Ik had het nog nooit gezien. #ontdekjeplekje. Eelco had wat moeite met de vele kleine pauzes die we namen, en we besloten er nu iets minder te nemen. 

Vanaf Boskoop liepen we richting Waddinxveen, wat een hele lange rechte weg, tussen bomenrijen is. Het was begonnen met stortregenen. Dat kon ons niks schelen. Mij al helemaal niet: Op een gegeven moment zegt Meike: “Peet, daar staat iemand! Ken je die?” Dus ik kijk, kijk nog een keer en weet je wie daar stond?  De enige echte Michael Beenhakker, directeur van de Stichting Roparun. Hoe ongelofelijk bijzonder! Hij stond echt in de middle of nowhere op ons te wachten! Met de RoPaRun vogel, de mascotte. Hij had gezien dat ik deze challenge zou doen, en vond dat ik wel een vogel nodig had. 



De kilometers die volgden, waren heel emotioneel voor me. Ik dacht aan mijn vader, mijn ome Hans en aan de Roparun. Dit is waarvoor ik dit deed. En de tranen biggelden over mijn wangen. Hardlopen zorgt ervoor dat ik verlies dragelijk  kan maken. De RoPaRun is eigenlijk heel erg typisch daarin. Lees mijn blog “een enkeltje Roffa” als je daar meer over wilt weten. Een knuffel van Coen zorgde ervoor dat ik me kon herpakken, en we gingen met extra moed door. 

Ondertussen was de blessure van Eelco te pijnlijk geworden, en besloten Meike en Eelco van plek te wisselen. Meike had zelf ook een gevoelige enkel, en we probeerden ons tempo aan haar aan te passen. Zo rond 40 kilometer, ergens in Zevenhuizen, wilden we graag even lunchen, zitten en drinken. Zo gezegd,  zo gedaan. Eindelijk die  en krentenbollen  weg werken. Ook de cola en de winegums gingen eraan. Ik moest even opletten dat ik geen hardlopende boer zou worden. (Grapje John). 

Het was keihard aan het regenen en het pad was onbeschut. Precies op de marathon stond een molen. Coen en ik hadden er zin in, onze benen voelden goed en het tempo was prettig. Op een klein bruggetje stond Marco Vink op ons te wachten. Zo leuk dat hij ons gewoon stond op te wachten! Marco wist de weg en na wat kennismaking en knuffels liepen we door.

Niet heel veel later stopten we opeens. Ik keek om en zag een man onze kant op lopen, wiens silhouette me bekend voor kwam. Het was gewoon mijn New York Marathon Cliniclownsmaatje Jermaine! WoW! Wat een superleuke verrassing! Hij kwam aanhaken voor de laatste kilometers. 2 kilometer later zie ik achter een boom een soort cheerleader pompoen, met een roze meisje daarachter verschijnen. Nee joh! Ook Kelly stond me op te wachten! 
We moesten nog een kilometertjes of 5 om de finish te halen. Met zijn allen liepen we naar de wijnbar in Hilligersberg. 


Er was geen duidelijke finishlijn, alleen dat Coen en ik persΓ© 50 km op onze teller wilden hebben. Kletsnat stapten we Mendoza binnen. We hadden het gedaan, met zijn allen! 

Ook Karin kwam even onze overwinning mee vieren. Superleuk dat je er was lieverd! 

Na wat wijntjes voor mij en koffie en thee voor de liefhebbers, werd ons toch even gewezen op de hoeveelheid geluid die wij produceerden. We besloten naar de locale pizzeria te gaan om onze overwinning verder te vieren. Dat was echt een goed plan. 


Coen en ik moesten nog terug naar Amsterdan, Eelco was bijna thuis en Meike en Michel zetten de fiets op de auto en zo kwam er een einde aan onze crusade. 

Wat was dit een mooie dag. Vol emoties, vol dankbaarheid. Dit is er echt eentje om niet te vergeten. Mijn vader zou zeggen:” sterk zijn” en mijn ome Hans ging altijd voor de winst. Ik denk niet dat ik ze op een andere manier meer had kunnen eren. 

Ik ben dankbaar voor alle lieve reacties die ik kreeg, verbaasd over iedereen die de moeite heeft genomen om mee te reizen of ons op te zoeken.  

Ik ben jullie heel erg dankbaar voor de donaties die ik al heb mogen ontvangen en degene die er nog aan komen. Vrijdag wil ik graag een mooi bedrag overmaken naar de Roparun. Wil je nog sponsoren? Dat kan! Dit is het rekeningnummer: 

NL03INGB0006874938 tnv

Lab010, ovv challenge Peet

Dankjulliewel. 

Bijzonder veel dank aan Meike, die gewoon stiekem heel veel heeft geregeld achter mijn rug om, Eelco voor de moraal support en je gezelligheid en Coen…Tsja. Zonder jou was het me niet gelukt. 


11 gedachten over “Van Damsko naar Roffa

Voeg uw reactie toe

  1. Lieve Peet,

    Wat ben jij toch een topwijf, een kanjer en een geweldige lieverd en doorzetter! Zoveel respect voor jou, maar ook Eelco en Coen! En zo dankbaar dat ik deel mocht en kon uitmaken van deze mooie groep en deze prachtige challenge!
    Super trots op je/jullie en mocht je weer een challenge hebben….je weet de navigator/invaller/verzorger/pakezel πŸ˜‰ te vinden! 😘❀️

    Liked by 1 persoon

    1. Lieve lieve Meike. Ik ben je zo dankbaar dat je erbij was! En je hebt me zo ongelofelijk gesteund met heel veel dingen, die je zelf misschien niet eens weet. Je lach als ik even naar je om keek, je stilte als ik dat nodig had, je wist precies wanneer ik wat nodig had. Vlak overigens je eigen prestatie zeker niet uit! Zo fijn dat je gewoon ook nog even 15 km kon knallen! Je bent zelf een topwijfie! Ik hoop snel weer een rondje met je te hobbelen. Dankjewel lieverd. ❀️😘😘😘

      Like

  2. Lieve Petra, met kippenvel over mijn lichaam heb ik je verslag gelezen. Wat verwoord je het mooi! Een bijzondere dag met een lach en een traan, één om ontzettend trots op te zijn! Wat moeten jouw papa en oom dat ook zijn op jou. Je bent een topper, wist je dat al? Meis, rust goed uit en geniet lekker na.

    Liefs,

    Sharon

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: