Run away! 

Het lijkt wel of wij, hardlopers, echt snel een band met elkaar ontwikkelen. Eerder had ik de hypothese geuit dat het kwam door de endorfines die vrij komen tijdens het sporten, en dat we elkaar daardoor heel lief vinden, alsof we allemaal aan de XTC zitten. 

Maar hoe meer lopers ik spreek, en dan bedoel ik niet oppervlakkig, dan lijkt het wel of we allemaal een ander gemeenschappelijke factor in ons leven hebben. Namelijk weg lopen. 

Ik ben er zelf dus ook eentje. Ik heb veel te danken aan hardlopen, want zonder zou ik al lang aan een hoge dosis prozac zitten. Maar als er ook echt iets gedaan moet worden, als ik er echt mijn schouders onder moet zetten, ja… Dan trek ik liever mijn hardloopschoenen aan en ren! 

  

Ja, ik weet het. Je wordt niet groot van weglopen, maar het kan wel even rust geven. Afgelopen week zat ik weer eens naar Forrest Gump te kijken, je weet wel, topfilmpje!! En hij zei daarin: “my momma always told me to leave the past behind me if you want to move on. I think that my running was all about that” 
Makkelijker gezegd dan gedaan. Ik moet er ook echt mijn schouders onder gaan zetten. Maar wat is het moeilijk. Gelukkig ben ik niet alleen. Ik denk dat velen van jullie niet zomaar zijn gaan hardlopen. Misschien omdat je gepest werd, misschien omdat mensen zeiden dat je het niet kon. Misschien omdat er veel ergere dingen met je zijn gebeurd. 

Ik ken mensen die aan drugs en drank zaten, en er door hardlopen uit zijn gekomen. Het geeft je ook zoveel, dat lopen. Maar ik mag niet meer weglopen van mijn problemen. Ik mag alleen nog maar richting oplossingen rennen. 

3 gedachten over “Run away! 

Voeg uw reactie toe

  1. Mooie blog … Heel herkenbaar !! 🙂 Naast weglopen van de problemen of naar oplossingen toelopen, is er soms nog een ander fenomeen: tijdens en door de rust van het hardlopen, bekijk je een probleem of een lastige situatie plots anders, met andere ogen, met wat meer afstand, en kan je er – bij terugkomst 🙂 – toch iets beter mee omgaan … ?

    Liked by 1 persoon

  2. Mooi verwoord Peet! Soms geeft lopen zoveel rust terwijl je je inspant en voel je je zo relaxed als je thuis bent. Even een moment voor jezelf. Tot rust komen en je gedachten laten gaan of je emotie eruit rennen in een sprint. 🙂 heeeeerlijk ♡

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: