Winner winner chickendinner

Toen ik net begon met hardlopen, merkte ik snel resultaat. Eerst kon ik steeds verder, en toen ik 2 of  3 rondjes had gevonden die ik fijn vond om te doen, merkte ik ook significant verbetering in mijn tempo.

Mijn eerste loopjes leken veel sneller dan ze eigenlijk waren, daar kwam ik pas achter tijdens een wedstrijd. Wat bleek: de gps van runkeeper werkte niet zo goed als dat het aangaf. Maar goed, de eerste wedstrijd was prima verlopen, niet zoals ik gehoopt had onder de 50 minuten, maar ik was tevreden met 52 minuutjes op 10 km. Eigenlijk kende ik toen alleen hele jonge fitte mannen die liepen, en ik probeerde me daaraan te spiegelen. (Zij 22, ik 39, zij man, ik vrouw)

Ik droomde over hardlopen. Over groot daarin zijn. Ik had een wederkerende droom met een finish door een bos. Ik wilde sneller, verder, beter.

Verder is gelukt, nu alleen nog beter en sneller. Mijn houding is belabberd en ik zit erover te denken, na de tips van Chiel en Alex, om een start to run te volgen, puur om techniek te verbeteren. Want ik hobbel maar wat.

Ik heb een vriend die mega snel kan lopen. Hij heeft altijd gesport, en is ook supergoed in fietsen. Voorheen tenniste hij ook heel goed. Hij loopt met gemak bijna 6 km in een tempo van 3:42 min/km. Heuvelop! Maar hij wil geen wedstrijden lopen. Hij loopt ze wel eens, maar dan alleen om iemand anders te hazen. Zijn motivatie: ik wordt toch nooit de snelste.

En dan kijk ik weer eens naar mezelf. Waarom doe ik die wedstrijden eigenlijk? Denk ik ooit op het podium te kunnen staan?

Ik loop wedstrijden om te kijken hoe het met me gaat. Fysiek, maar zeker ook mentaal. Want een wedstrijd loop je niet alleen met je lijf. En vooral ook om te genieten van alle andere lopers. Soms om ze even te steunen als ze erdoorheen zitten, maar vooral om met ze te genieten van de prestatie, niet te vergeten: de herstelbiertje! En soms de medaille. Ja, ik ben een winnaar!


Dat Dafne zo reageerde op haar verlies van de gouden medaille, dat begrijp ik. Dat sprinten is haar hele leven. Wat gaat zij doen als ze dat niet meer kan? Waarschijnlijk trainingen geven, of coachen of iets met hardlopen. Want dat is haar leven.

Wij zijn het ‘simpele werkvolk’, sommigen met meer aanleg tot grote prestaties, anderen wat minder.voor bijna iedereen geldt dat het hardlopen een tweede, derde of -weet ik veel hoeveelste -plek heeft in zijn prioriteitenlijst.


Ik hou van hardlopen. (Joh… Wist je nog niet hè? ). Ik heb me erbij kunnen neerleggen dat ik geen Dafne of Abdi of Usain ben, of ooit zal worden. Ik geniet van alles wat het geeft. En vooral: ik train ervoor om de beste ik te zijn. Als ik ooit in het bejaardentehuis zit, poets ik mijn medailles en zeg tegen de verzorgingsrobot: I did it! En niemand zal me vragen naar mijn tijd. Want 10 kilometer is 10 kilometer en een marathon blijft 42,2 km. Sommigen moeten het alleen wat langer volhouden om bij de finish te komen.



Beat Yesterday!

6 gedachten over “Winner winner chickendinner

Voeg uw reactie toe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: