Expeditie Texel

Twee jaar terug, in april, hoorde ik er voor het eerst over: De Zestig van Texel. Ik had toen net mijn tweede marathon gelopen en was direct nieuwsgierig. Want als je net een marathon hebt volbracht, voel je je onverwoestbaar, sterker dan ooit, “invincible”. Je leeft op een roze wolk, want een marathon… Gewoon 42,195km hardlopen achter elkaar…. dat doet niet iedereen je na! Het vereist gediciplineerde training en grote daadkracht en doorzettingsvermogen.

Maar in mijn geval was ik direct ook erg benieuwd wat ik dan nog meer zou kunnen. Zou het een triathlon worden? Ik heb me er wel voor ingeschreven, heb me gecommiteerd aan aan abo’tje zwembad, maar de vroege spinninglessen die ik volgde, deden me besluiten om het startbewijs door te verkopen. Maar hoe kun je dan je limiet gaan opzoeken?

Toen ik vorig jaar via social media kennis nam dat de inschrijving voor de Zestig van Texel open ging, heb ik me direct ingeschreven. Ik had toen net binnen twee weken de Zeeuwse Kustmarathon en de TCS Amsterdam Marathon gefinisht en voelde me onverwoestbaar. En zestig kilometer klinkt helemaal niet als zo heel ver, toch?

Om direct naar het race-verslag te gaan… sla het volgende blok over…

——————————————————————————————————————————————————

Maar dan de vraag: hoe train je voor een ultra-marathon? Zoals jullie weten, ben ik absoluut geen schema- junk en heb ik ook geen trainer. Ik vind het leuk om dingen zelf uit te zoeken en vooral op gevoel te trainen. Mijn redenering was: alles doen wat je traint voor een marathon, maar dan 1,5 keer zoveel. Dus als er een duurloop staat van 10 kilometer, dan moet dat 15 kilometer worden. een interval training met 10 herhalingen worden er dan 15. Dus postte ik vrolijk mijn trainingsplannen op instagram, waar ik direct wat tips en tricks doorkreeg van de experts. Want voor een ultra moet je vooral je verzuringsgrens leren verleggen. Zorgen dat je lichaam zoveel mogelijk in de vetverbrandingsmodus gaat in plaats van aanspraak te maken op de koolhydraten. Want na een x- aantal kilometers kom ga je die reserves sowieso aanspreken en dan moet je je lichaam hebben aangeleerd om eerst netjes het vet op te vreten.

Ben ik veel afgevallen,vraag je je mischien af?? Nee helaas… Maar ik ben dan een typisch gevalletje van always Rungry. Bij voorkeur snoepjes, dropjes, koekjes en chocolade.

Dus in plaats van 15 yasso’s ben ik overgestapt naar lange langzame duurlopen. Meestal verdeeld over twee opeenvolgende dagen, de zogenaamde “dubbeldekkers”. Zo heb ik duurlopen gedaan door heel het land, met als langste duurloop 51 kilometer over het Voetstappenpad in Hilversum. Daarvoor had ik al eens 45 kilometer gedaan van de Domtoren naar de Dam (Utrecht- Amsterdam) deels met Wilbert, de Afsluitdijk met Manon, de Utrechtse Heuvelrug Trail met Gappie, Kinderdijk met Ron, Van Burgh- Haamstede naar Vlissingen met hulp van Natalie, een uitje naar Texel om de noordkant te bekijken (met dank aan Martz) en een rondje Amersfoort met die schat van een Karen. Plus heel veel andere prachtige loopjes in mijn eentje. Dus de “duur” zat er wel in. Het tempo probeerde ik erin te houden door regelmatig een intervaltraining uit te voeren. Overigens geeft de organisatie van de Zestig van Texel via hun website een prima trainingschema, dus er zijn genoeg “tools” om het wel volgens een boekje te doen!

In de laatste weken voor het grote moment, heb ik me behoorlijk koest gehouden. ik heb in de laatste twee weken slechts drie korte loopjes gedaan, terwijl ik normaal toch minimaal 4 keer per week liep. Ook ben ik nog maar 1 keer kracht gaan trainen in de gym. Want taperen, dat hoort er echt bij. En dan komt het stapelen. Ik verbaas me erover, dat er marathonlopers zijn die nog nooit van het concept hebben gehoord. Stapelen is het overmatig eten van koolhydraten, met als doel deze zo veel mogelijk als glycogeen op te slaan in de spieren, zodat je tijdens de wedstrijd een goede reserve hebt opgebouwd. Daarnaast is het belangrijk om veel water te drinken en goed te rusten.  Helaas had ik in de laatste week toch een behoorlijke lage weerstand en daardoor geen stem (misschien ook door het aanmoedigen tijdens de Rotterdam marathon), een snotkop en grote vermoeidheid. Dat was wel even schrikken, want dat kun je echt niet gebruiken tijdens je wedstrijd. Twee volledige dagen bedrust zorgden voor een verbeterde fitheid en ik was er klaar voor! Natuurlijk deden de vele aanmoedigingen via berichtjes, telefoontjes, kaartjes en kadootjes me ook heel veel goed.


Sixty shades of Texel

Het hotel dat ik geboekt had, samen met mijn moeder die voor de verzorging onderweg zou gaan zorgen, stond op de Koog. Ik had eerder in het hotel verbleven en dat was me erg goed bevallen. Goede bedden, een heerlijk ontbijt en centraal gelegen.  Ik stond vroeg op, omdat ik de bus van 8:15 moest hebben en alles dubbel wilde checken. Kleding lag al klaar, startbewijs was de dag eerder al opgehaald in Den Burg. Gelukkig had ik zelf pannenkoeken meegenomen, want het ontbijtbuffet was pas om 8.00u geopend en ik wilde niet hoeven haasten. Terwijl ik op de bus stond te wachten, kwam de organisatie toevallig langsgereden en ze maakten nog snel een foto, om te delen op Twitter. (Thanks Mikel!) De busreis duurde ongeveer een half uurtje en voor ik het wist stond ik bij de steiger van de TESO, vanaf waar ik direct heel veel lieve bekenden zag, die het estafette-team Tom’s Angels vormden: Monique en haar hubbie Michel, Tom en Irene, maar ook mijn vroegere vriendje uit mijn geboorteplaats Mark, die ook voor de volledige zestig ging.

 

Het leek echt een eeuwigheid te duren voordat de start was. Helaas konden we niet binnen staan, want het gebouw van NIOZ was gesloten. Gelukkig had de organisatie diverse tenten op gezet, waaronder eentje waar je koffie kon kopen. Langzaam aan zag ik veel meer bekenden, Edgar, Tamara, Nicole en Manon. Ik zag Paulina en die lieve Chantal en kon Cindy ook voor het eerst in het echt zien. Er waren opeens zoveel bekenden, dat ik wat rustiger werd en me wat beter begon te voelen.

Na veel zenuwachtig gegiechel en een paar slechte grappen met Tom, was het tijd om me naar de start te begeven. Horloge aan, zodat het GPS kon vinden. Wat bleek…? Mijn horloge kon niet meer connecten met mijn hartslagmeter. Oh nooooo! Ik had geen hartslag!! Toch was ik niet direct in paniek, want mijn plan om onder de 6 uur te finishen had ik al laten varen nadat ik zag dat er een fikse tegenwind zou zijn over het strandstuk. Mijn eerste plan was om netjes in Z2 te lopen over het eerste deel, om vanaf 35 km pas in Z3 te gaan lopen. Nu was ik genoodzaakt om echt op gevoel te lopen.

En dan de start. 0m 10:25 klonk het startschot en ondanks dat ik niet direct de startlijn passeerde, klokte ik wel meteen aan. Omdat alleen de bruto tijd geldt tijdens deze race. Na de start loop je direct onder de aanlegsteiger van de TESO richting De Hors. De eerste 5 kilometer zijn heerlijk op verharde ondergrond. Daarna loop je over een grote zandvlakte, die gelukkig redelijk stevig was, maar wel voorzien van een heerlijke tegenwind. Al snel gaat die uitgestrekte vlakte over naar een kort strand, direct naast de zee. Aangezien het hoog water was, moest je goed kijken waar je je voeten kon zetten. Ik dacht aan de tips die ik had gehad van Manon: “luchtvoetig lopen!” Al tijdens de Kustmarathon en tijdens de Zeeuwse Hardloopdriedaagse had ik geleerd om bij een groepje aan te haken om zo krachten te sparen in de tegenwind, maar helaas lukte me dat niet en zo kwam het dat ik de volledige eerste 9 kilometer over het zand en strand alleen tegen de wind mocht vechten.

foto: Bjorn Paree

Ik was ook bijzonder blij toen ik de eerste duinopgang zag en samen met Lianne, die ik kende via instagram, klommen we door het mulle zand om bovenop getrakteerd te worden op een prachtig uitzicht op het natuurgebied achter de duinen. Hier zou ik al snel het eerste wisselpunt van de estafette passeren en ik hoopte op wat bekende gezichten. Die waren er ook, dat gaf ook direct zo’n fijne boost! Slecht 4 kleine kilometers door de windluwe bossen brachten me weer terug naar het strand bij de Koog. We liepen langs de Westerslag en langs Paal 17, waar ik hele goede herinneringen aan heb. Er stonden heel veel schuimkoppen op het water en het strand. Het leek wel een schuimparty! Uit het niks kwam er een flinke hagelbui uit de lucht. De hagel prikte in mijn gezicht en het was heel erg koud. Bij paal 21 mochten we het strand af en daar stond mijn lieve moeder, zoals afgesproken, met droge Dynaflytes en sokken. Een dikke knuffel van haar deed me goed en ik was erg blij om haar te zien. Zo snel mogelijk wisselde ik de schoenen en mocht daarna door de prachtige Muy en Slufter lopen. Ik was er erg blij dat ik van het strand af mocht, want ik ben geen held in op onverharde wegen te lopen. We liepen op schelpenpaden, verharde delen en bospaadjes lopen vanaf nu en dat deed me heel erg goed. Ik kon in een cadans komen, maar was ondertussen wel erg “klaar” met de tegenwind. Een tweede hagelbui deed mijn humeur ook niet erg goed.

foto: Barend Verijzer

De Slufter is zo prachtig en ondanks de tegenwind, scheen er na het buitje, weer een prachtig zonnetje. Er stonden wat mooie koetjes te grazen vlak langs onze route en eentje had een klein kalfje bij zich. Daar kon ik zo van genieten op dat moment! Na het hek was het tijd voor een heerlijk betonnen ondergrond, langzaam aan diende de Eierland Vuurtoren zich aan. Ik wist dat mijn moeder op ongeveer 34 kilometer zou staan voor de nodige knuffel. Ik had bij de schoenwissel mijn sokken niet goed genoeg aangetrokken en merkte dat ik dat daar echt even moest doen. Zo gezegd, zo gedaan. Terwijl ik mijn schoen strikte, werd ik aangetikt door Tom! Die was bezig met zijn deel van de estafette, maar was veel te snel gestart en omdat hij die week daarvoor de marathon van Rotterdam had gelopen, was het wijzer voor hem om juist rustiger te lopen. Dus besloot hij met me mee te lopen. Vanaf daar zou mijn moeder ook enigszins proberen mee te fietsen, maar als je minder dan 10 kilometer per uur gaat, is meefietsen op een electrische fiets echt een crime. Dus spraken we af dat ze telkens kleine stukjes vooruit zou fietsen om me dan weer op te wachten.

paashaas Tom, hier nog vlak voor de start

Mensen, wat was ik blij met deze paashaas Tom! Hij (en de heerlijke wind in de rug) zorgden ervoor dat ik mijn tempo weer redelijk kon oppakken tot ongeveer 10 kilometer per uur. Een paar flauwe grappen zo her en der en een live momentje tijdens het marathon punt zorgden ervoor dat ik in een positieve flow bleef. Het ging ook erg lekker, ik had ondertussen mijn jasje uit gedaan, want het zonnetje was heerlijk en de wind in de rug zorgde voor een aangenaam loopweertje. Mijn moeder had ik al een hele tijd niet gezien en ik maakte me zorgen. De fiets was gehuurd en het was voor het eerst dat ze op Texel was. Het laatste wisselpunt van de estafette kwam eraan en Tom werd ingewisseld voor ASICSFrontrunner- teamgenootje Irene, die (echt superlief) ook gewoon gezellig met me bleef oplopen. We liepen lekker door en we kwamen op het punt dat ik mijn afstandsrecord had verbroken. Weer een overwinning! Ondertussen belde ik mijn moeder dat we nog maar 12 kilometer moesten lopen. We waren elkaar onderweg helemaal kwijtgeraakt en nu moest ze nog gassen om mij weer te vinden! Irene zorgde voor een hele fijne nieuw prikkel en zo liepen we lekker Oost, Oosterend en richting Oudeschild. Mijn waterzak had goede dienst gedaan, de 1,5 liter had ik netjes leeggedronken. Ik was ondertussen wel klaar met de muziek op mijn telefoon en ook had ik geen zin meer om live updates in insta en op FB te maken.

met Irene over de zeedijk bij Oudeschild

Ik vroeg aan irene of ze die wilde opbergen achterin mijn tas. Ik was ondertussen een beetje hulpbehoevend geworden, want mijn armen en vingers waren heel erg dik geworden van het vocht en dingen pakken of andere bewegingen maken dan rechtdoor, begonnen lastig te worden. Na 9,5 kilometer met Irene werd ze afgelost door Margret, die ons tegemoet fietste. In plaats van met Margret mee fietsen, bleef Irene bij mij en ik was daar erg blij mee. Gelukkig kwam niet later mijn moeder ons weer tegen, ik was blij om haar ook te zien. Ze voorzag me van winegums en bemoedigende woorden. Bij het plaatsje Oudeschild was het nog maar 5 kilometer! Ik wist dat ik het zou gaan halen! Maar toen de route afboog richting 5 kilometer tegenwind, zonk de moed me in de schoenen. Ook het heuvelachtige traject deed me niet veel goed. Het werd een run-walk-run traject. Het was niet anders. Ik was op! Maar #NeverGiveUp! En Irene bleef me aanmoedigen. De laatste kilometer heb ik wel nog volledig kunnen “hard”lopen. We hoorden de speaker, mijn moeder stond vlak voor de finish en ik werd door de speaker binnen gehaald. Yes! Ik was binnen de tijdslimiet van 7 uur gefinisht! Ik ontving trots het zilveren warmhoud folietje en de knuffels van de mensen na de finish.

Foto: Bjorn Paree


Na de finish liep ik met Irene mee naar haar team en na de heerlijke chocmel van Monique en de knuffels van iedereen, douchte ik snel en mocht ik een massage ontvangen van Sido Sportmassage. Ik liep nog terug naar het Stayokay, maar zag geen bekenden meer en besloot zo snel mogelijk de bus naar De Koog te pakken. Daar was ging ik lekker in een warm bad en met mijn moeder maakte ik gebruik van het diner in het hotel. Tomatensoep en daarna Lam. Met Skuumkoppe. Want die had ik toch echt wel verdiend.

Nu, twee dagen later daalt het besef in wat ik heb gedaan. Wat mijn lichaam kan. Wat voor lieve mensen ik eigenlijk om me heen heb.

Wat is Texel mooi, wat is de uitdaging mooi, wat ben ik trots op mijn prestatie. Deze roze wolk mag voorlopig nog niet landen.

Maar ik besef me wel, dat zo’n ultra het ultieme bewijs is:

The body achieves what the mind believes

 

 

 


13 thoughts on “Expeditie Texel

  1. Prachtig en eerlijk verslag. Bijzonder dat je het allemaal zelf ‘uitgevogeld’ hebt qua training. Proficiat dat het gelukf is om tot het eind op de been te blijven letterlijk en mentaal. Goed herstel en ik hoop je nog eens ergens tegen te komen met lopen.

    Groetjes,

    Dorothé

    Liked by 1 persoon

  2. Wow Peet!! Vol bewondering zitten lezen 😃👌🏼 Echt zooo knap! En zo fijn dat elkex er iemandmet jemee kon lopen en op een andere manier je aan kon moedigen. Je lieve mams die je kwijt was. Ook echt een lieve mams zoals mams zijn en je kwijtraken😉 Ook je trainingen er naar toe 👊🏼 Petje af bikkel! Geniet lekker op je dikke roze wolk 🌷💋

    Liked by 1 persoon

  3. Ben zoals altijd super trots hoe je alles weer flikt! Volgens mij kan jij echt alles waar jij je mind op hebt gezet. Moet er niet aan denken om na de marathon er nog eens 18 km aan te plakken. Diepe buiging. Mijn held! Blij dat ik je heb leren kennen.💋

    Liked by 1 persoon

  4. Prima gedaan Petra, deze kan afgevinkt worden. Of toch niet? 😉
    Het is en blijft een bijzondere ervaring en nu je deze eenmaal hebt opgedaan zullen er vast nog wel andere bij je opkomen of tips van medelopers die je aan het denken zullen zetten.
    Eerst maar goed en volledig herstellen.
    Gefeliciteerd met je prestatie toppertje.

    Like

    1. Haha nou… ik ben bang dat ik toch terug moet om te laten zien dat ik het ook sneller kan! En inderdaad, niet dat ik er direct nog eentje wil doen, maar ik sluit het zeker niet uit. Iemand die ik ken is gek van een loopje in ZA. Misschien moet ik daar ook maar eens gaan kijken 😉. Bedankt John!

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s