25

Sport kijken, dat doe ik eigenlijk nooit. Natuurlijk wel gezellig in de kroeg, of als er een bijzondere gelegenheid is zoals bijvoorbeeld het EK Atletiek. Maar echt serieus de televisie aanzetten en me er toe zetten om een hele wedstrijd te kijken, dat is me nu nog maar twee keer gelukt. 

De eerste keer was tijdens de Olympische Spelen van vorig jaar, toen ik mijn persoonlijke held Abdi Nageeye super sterk zag terugkomen van een 25e plek naar de 11e plek. En vanochtend. Toen er een test werd gedaan met drie extreem sterke atleten, om te zien of het menselijk lichaam, onder louter ideale omstandigheden, een marathon kan finishen binnen 2 uur tijd. 

De atleten werden vooraf gekeurd en doorgemeten en geanalyseerd tot in de laatste elektron. Drie atleten werden gekozen, omdat zij de meest efficiënte manier van bewegen hadden. Er werd gekeken naar hun beweging, hun verbranding en maar hun “state of mind”. 

Op elk van de drie atleten werd precies gekeken waar ze energie verloren, waar er winst te pakken was. Hun zweet werd geanalyseerd en de drankjes die ze moesten drinken tijdens de run, waren per persoon aangepast aan hun zout en electrolyt gehalte. Plus natuurlijk hun koolhydraatbehoefte. 

Het parcours werd uitgezocht op vlakheid en op een laag niveau boven de zeespiegel. Dat werd het autocircuit van Monza. Niet het hele parcours, maar slechts de ronde van 2,4 km. Deze ronde werd gekozen omdat het beschut tussen bomen ligt en voldoet aan alle andere eisen. 


Op het circuit werden lijnen aangebracht. De rode lijn, die de exacte afstand aan geeft en de blauwe lijn die de ideale lijn aangeeft. De hazen mochten wel over de rode lijn en daarbinnen lopen, de atleten niet, anders zouden ze te weinig meters afleggen.  Daarnaast reed een auto voorop die met een groen laserlicht het ideale tempo aangaf. Vreemd genoeg was dit niet de negatieve split, maar een constant tempo. 


De hazen werden elk rondje per 3 afgelost, zodat ze “vers” genoeg bleven om het continue tempo vol te houden. Ze liepen in V-formatie, zodoende een “slipstream” te creeëren voor de atleet. Onze persoonlijke Nederlandse held Abdi was één van de hazen! 

Voor de start, in het donker werd er nog een klein schietgebedje gedaan en om 5:45 Nederlandse tijd vertrokken ze, direct in zo’n moordend tempo, daar kan ik alleen maar van dromen! 


Op bovenstaande foto zie je ook de groene lijn van de pace-car. 

Na 20 kilometer werd duidelijk dat er een gat begon te ontstaan tussen Lelisa Desisa en de andere twee. Helaas werd dit gat niet meer gedicht.  Maar slechts 5 kilometer verder kon ook Zersenay Tadese helaas niet meer bijbenen. Deel van de hazen bleef bij hem, zodat hij eventueel, als hij toch nog een opleving zou krijgen, de achterstand zou kunnen inhalen. Helaas. 

Nu waren alle ogen gericht op Eliud Kipchoge, de enige die het nog zou kunnen bewijzen. Deze man straalde een bepaalde sereniteit uit. In alles: in zijn gezichtsuitdrukking  en manier van lopen. Als voice-over werd vaak zijn uitspraak herhaald: 


Persoonlijk denk ik dat deze man meer bij de ASICS manier van denken hoort. 

Vanaf 35 kilometer werd het wel duidelijk dat hij het zwaar begon te krijgen: de grimas op zijn gezicht verraadde dat: 


Het werd na 40 kilometer duidelijk dat alleen een hele dikke eindsprint het doel nog zou kunnen worden gehaald, toen er een gat van 19 seconden was ontstaan. Deze diesel, deze geoliede machine, de held van de dag Eliud Kipchoge, perste alles eruit dat erin zat. Het mocht helaas niet baten. 


Officieel kwam deze test 25 seconden tekort. Maar mensen! Wat was het bijzonder spannnend en hoe mooi was het te zien wat het team voor elkaar had gekregen. Bijzonder om te zien dat Abdi hem probeerde aan te sporen door hem door de laatste meters te schreeuwen. 

Deze marathon doet niet mee aan de officiële recordpoging, want onder andere mogen de hazen daarbij niet op deze manier instappen en mogen de drankjes alleen vanaf een tafel worden gepakt. Details! Want kippenvel! Wat kan een menselijk lichaam toch veel! 

Ik heb er een paar dingen van geleerd: goed eten en drinken tijdens de marathon is nóg belangrijker dan ik dacht en persoonlijk moet ik vaker achter mensen aan gaan lopen. Ik zie nu de voordelen van het lopen in een groep. Misschien telt dit allemaal niet zo voor ons, de kleine lopertjes, maar toch… niet geschoten is zeker mis! 

Ik vond het een onwijs spannende ochtend en heb nog meer liefde gekregen voor onze edele sport, het hardlopen. 

En de uitspraak van Eliud Kipchoge.. die sla ik op! 

It’s not about the legs, it’s about the heart and mind

2 gedachten over “25

Voeg uw reactie toe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: