Don’t cry… Jump

Je mag me een bangeschijterd noemen. Dat ben ik ook. Bang voor blessures, dat ik iets breek. Want zonder hardlopen zou ik gek worden. Mijn lieve teamgenootje Manon brak een tijd geleden haar onderbeen. Doordat ze een grapje uithaalde met een glijbaan. 😅 Mensen raken geblesseerd over de gekste dingen. Natuurlijk, we weten het allemaal, hardlopen is een blessuregevoelige sport. 

De laatste tijd kom ik, eigenlijk doordat ik in het ASICSFrontrunner- team zit, in aanraking met dingen die ik voorheen niet zomaar zou doen. Ik was met ons team uitgenodigd om deel te nemen aan een freerun-clinic in Den Haag. Dat vond ik al mega spannend! Van het ene blok naar het andere springen (de blokken waren misschien 10cm hoog), zelfs dat vond ik al een uitdaging. Ja, noem me maar een pussy… (I told you that you would!). Waardoor eigenlijk? Als kind doe je niet anders! Ik weet nog dat ik op garages klom en er weer af sprong alsof het niks was. 

Waar is het fout gegaan? Ik weet het niet! Zijn het de jaren? Is het de onvoorwaardelijke liefde voor het hardlopen? Waar is die onbezonnenheid heen? 

Al gaande tijdens die freerunclinic van JUMP freerun, durfde ik steeds meer. Gelukkig hielpen mijn teamgenootjes me. Een zetje hier, een helpend handje daar, je komt sneller over de obstakels dan je denkt. 

Fotocredits: Andy Astfalck

Vandaag had ik echter de grootste uitdaging staan. En ja, sinds het moment dat ik had ingeschreven was ik er al zenuwachtig voor: de Fishermansfriend Strongmanrun. “Slechts” 12 km. Maar wel met 32 obstacles! 


De eerste vielen wel mee… cirkels om de andere deelnemers draaien (wel voor 600m), dat was natuurlijk een eitje. Voor de volgende challenge had je wat ritmegevoel nodig. Vanaf daar was het lekker door de bossen crossen. Heuvels op en af, tot er ineens een redelijk hoge muur stond. Met behulp van het team, maar ook met andere deelnemers, kun je er zo overheen! (Ja, zelfs ik!) Of het er charmant uitzag? Denk het niet! Robert Lathouwers, mijn teamcaptain, beschreef het met de term “zeehond” 🙈. Maar lekker belangrijk! Ik ging erop en erover. Weet je wel wat voor kick dat geeft?! 


Foto credits: Joyce Pots
 

Zo kregen we diverse obstakels, een monkeybar, via een touw naar de overkant van een rivier klimmen, door een hele donkere blubbertunnel kruipen. Door de rivier zwemen. Op een gegeven moment kwam het liedje “Opzij opzij opzij” van Herman van Veen even in me op… “We moeten rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan”.

Fotocredits: Joyce Pots

Voorafgaand aan de race was ik nogal bezorgd over mijn schoenen, want zoals je weet, ben ik absoluut geen trailchick. (Want dan worden mijn schoenen vies 😂😂😂). Ik kan je verzekeren: na zo’n mudrun ken je ze echt niet terug. Ze zijn heus wel schoon te krijgen hoor, maar doe niet je nieuwste spullen aan. Tijdens de run heb ik me daar geen seconde over druk gemaakt. Stiekem is dat geklooi in de modder en de plassen best grappig. 

Er zijn verhalen bekend van mensen die ongelukkig vallen, of ergens blijven haken. Dat is wel een risico. Maar laten we eerlijk zijn, dat kan ook met gewoon hardlopen.  We zijn met zijn allen zo bang voor alles! Natuurlijk is het niet voor niks, het zit in onze natuur. Voor sommige obstacles moet je even goed nadenken hoe je het gaat aanpakken . En eerlijk is eerlijk, zonder mijn teamgenootjes had ik dit nooit zelf geprobeerd. Ik begrijp de mensen die OCR doen helemaal. Je hebt echt wat kracht en techniek nodig voor sommige dingen. Gelukkig was er bij deze Run voor elk obstakel een “escape-route”, ook wel de “pussy-lane” genoemd. Maar zoals de hashtag van de Strongmanrun zegt: Don’t cry! Run. Je gaat niet zomaar kapot. Maar denk na voor je wat doet. Ik ga nu echt niet pretenderen dat ik alles weet hoor, absoluut niet! Ik wil alleen maar aangeven dat bang zijn mag, maar soms niet hoeft. 

Fotocredits: Chris Berendse

Grenzen verleggen, durven, en gewoon doen! Samen hardlopen is al tof, maar samen over hindernissen, dat is nog veel leuker! Die onbezonnenheid van toen, die zit nog steeds in je, laat het weer vrij! Apenkooien voor volwassenen. Ik ben enthousiast. Na mijn marathons wil ik aan mijn kracht gaan werken, wellicht doe ik hem volgend jaar nog eens. Het liefste opnieuw met mijn teamgenootjes Chris, Erlinde, Robert, Debbie, Maartje, Jermaine, Natalie,  Gerrit, Martijn en Wes. Graag met iedereen erbij volgend jaar. 

Bedankt organisatie van de Fisherman’s Strongmanrun! 

Sterk Spul hoor! 



2 thoughts on “Don’t cry… Jump

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s