A year in shoes

Ik geef het toe. Ik heb er een haat- liefde verhouding mee. Maar ondertussen ben ik er echt gek op en wil ik niet meer zonder. Mijn hardloopschoenen. Een paar hele goede hardloopschoenen maken mij het gelukkigste meisje van Nederland.

Als de doos open gaat en je weet dat je een paar hebt, die nog aan niemand anders haar voetjes hebben gezeten, dan is het eerste dat ik doe, mijn neus erin steken. Want niks ruikt fijner dan een paar nieuwe loopmaatjes.

Ik moet ook eerlijk bekennen dat ik al mijn hardloopschoenen nog heb. Echt allemaal. Elk paar staat voor de mooie avonturen die ik erop heb beleefd, de mensen die ik ermee heb ontmoet en het bloed, zweet en tranen die in de trainingen zijn gegaan. De schoenen waar ik een marathon op liep, dat zijn natuurlijk wel mijn favorietjes!

Mijn eerste marathonschoenen zijn nog steeds heel mooi versierd met een bedeltje, ter nagedachtenis aan papa.

Als ik terug kijk op het afgelopen jaar, dan kan ik dat het beste vertellen aan de hand van mijn schoenen. Want mijn leven- zoals je vast wel weet- draait vooral om hardlopen.

Ik startte het jaar met mijn trainingen in de richting van de 60 van Texel. Heel veel langzame lange duurloopjes, heel veel kilometers en die deed ik allemaal op de Dynaflyte. Eerst de (midgrey/flash coral/safty yellow), daarna op de special Paris edition, die ik speciaal in Utrecht ging kopen. Ze kregen op Runkeeper en Strava dan ook de naam “Dom de Paris”.

Ik heb heerlijke kilometers op mijn Dynaflytes gelopen. In maart kreeg deze familie er nog een telg bij, de Orange versie. (Die ik meer op koraalrood vond kijken). De Zestig van Texel liep ik het grootste deel (na een schoenenwissel na het strand-stuk) op deze schoenen.

Na Texel had ik een tijd lang last van mijn heupen (vooral door een verkeerde loophouding) en hield mezelf vooral voor de gek, dat er niks aan het handje was. Zo liep ik enkele weken later met Gaby de Beemster Erfgoed marathon en deed mee aan de Marikenloop. Ik moet eerlijk zeggen, dat ik mezelf lange tijd niet echt kon motiveren. Dat kwam door de -voor mij- teleurstellende tijd die ik liep over de zestig. Het heeft me echt lang gekost, voordat ik trots kon zijn over mijn prestatie. Ik had heel hard getraind om binnen de 6 uur te finishen, dat werden er 6:45u en een beetje. Het was een mentaal gevecht om toch binnen de limiet binnen te komen.

In die tijd liep ik wel, maar achteraf gezien, was ik het plezier een beetje kwijt. Met als gevolg dat ik ook even een Social media break nam en weer tot mezelf kon komen.

Ik besloot om samen met Gaby een kleiner doel te stellen. Dat werd: een PR op de tien en de halve marathon verbreken. Ik had ondertussen mijn teamgenootje Valentino lief aangekeken, zodoende dat ik in de zomer 2 keer per week op de baan van AV Arsenal mijn loopscholing en mijn rondjes deed.

Ik merkte dat me dat heel erg goed deed. Lekker knallen op de baan! Eerst deed ik mijn korte loopjes op de NOOSA FF ( die noem ik Ready for take-off, want deze schoenen kregen we tijdens een presentatie in het Aviodrome) later liep ik beter op de Gel DS Trainer (Blue & Beautiful) Als ik kijk naar mijn balans en hoe ik in het algemeen loop op die laatste, moet ik concluderen dat het echt mijn beste schoenen zijn geworden voor op de baan.

Maar toch vond ik de halve marathon niet een groot genoeg doel voor mezelf. Ik liep nog steeds een beetje te hannesen met die motivatie. Tot ik besloot om playback te nemen op Amsterdam. Het paar Nimbus 20, waar ik mijn lange duurloopjes op wilde gaan doen waren zwart en voelden weer ouderwets als pantoffels en ik noemde ze Donderwolkjes. Het plan was om de trainingen daarop te doen en dan de marathon zelf op de nieuwe Dynaflyte 2. Die kwam op 1 september in de winkel en op 2 september liep ik er een dertiger op met heel veel gezellige loopmaatjes, in Amsterdam. Ik noemde ze “Tweede liefde”, want de Dynaflyte 1 was daarvoor zeker mijn favoriete lange afstandsschoen. Uiteindelijk liep ik op deze prachtige grijze schoenen de marathon van Amsterdam, in een nieuw aangeleerde looopas. Want in de zomer had ik hard getraind om van haklander naar voorvoet te gaan.

Toen er echter door mijn teamgenootjes werd geopperd om een lang weekend naar Valencia te gaan, besloot ik terloops om daar ook de marathon te lopen. Na het weekendje in de Ardennen had ik wéér een nieuw paar schoenen, de ASICS Dynamis. WoW! Wat een heerlijke schoenen! Ik besloot, na weer een dertiger erop te hebben gelopen, dat dit mijn paar zou worden in Valencia. Daar heb ik geen spijt van gehad. Behalve dat ze echt heerlijk zitten, stabiliseren ze mijn voet, waardoor het lijkt of er een lichte correctie voor proneren in zit.

Dit jaar was een heel bijzonder jaar. Op geen enkel moment hoefde ik na te denken over het op tijd nieuwe schoenen kopen. Ik vind het ook grappig om te merken hoe fijn het is om verschillende soorten te hebben voor verschikkende trainingen. In de voorgaande jaren trainde ik op 1 soort. Ik heb mijn favorieten zeker gevonden, maar ben nu al weer benieuwd naar alle innovaties voor volgend jaar. Dit was 2017 voor mij. Uitgelegd in schoenen. Mijn loopmaatjes 💕

2 gedachten over “A year in shoes

Voeg uw reactie toe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: