Run with a smile

De marathon van Limassol. Daar moest het gebeuren. Vanaf half december aan niks anders gedacht. Ik had mijn schema letterlijk opgevolgd, persoonlijke trainingen gevolgd van Dennis. Vanaf begin januari was ik bezig met gezond eten, om een zo goed mogelijk gewicht te hebben tijd van de marathon. Mijn wijntjes liet ik staan vanaf eind januari. Die discipline zou genoeg moeten zijn, toch?

Fout!
Ik stond in het startvak. Misschien dat er zo’n 500 mensen deelnamen aan de hele marathon. In elk geval, er waren geen verschillende startvakken. Wel waren er pacers. Ik zag een pacer voor 3:45u. Veel te snel natuurlijk, maar omdat het snel warm zou worden, zou ik liever iets sneller beginnen, want ik zou het sowieso gaan afleggen in de warmte. Ik vroeg hem hoe snel hij wilde lopen, wat zijn pace zou zijn. 5:20 min/km zei hij. Tijdens de Midwintermarathon van Apeldoorn had ik dit tempo makkelijk kunnen volhouden. Dat zat prima onder mijn lactaatdrempel en zou een mooi tempo in het begin kunnen vormen. Ik zag de pacer van 4 uur ook staan, maar ik besloot te proberen of ik met die van 3:45 meekon.

Wat een klassieke beginnersfout, zou je kunnen zeggen. Te snel starten… “Peet sukkel”. Ik voelde me fit, ondanks de vlucht, het weinige rusten en de warmte. En niet geschoten is zeker mis. Te voorzichtig zijn zou me ook niks opleveren.

Er werd afgeschoten en we vertrokken. Het wegdek was vlak, prachtig asfalt. Het parcours niet druk, om de 2,5 km stond een drankpost met flesjes water en om de 5km ook een sportdrankje in een beker klaar.  Beentjes voelden goed. Hartslag zat binnen 2 kilometer wel al boven de 170 bpm. Oeps! Maar ik weet dat dat al snel gebeurd tijdens een wedstrijd en dat ‘ie meestal daarna wel weer zou gaan zakken. Mijn ademhaling was onrustig en mijn hartslag daalde ook niet zo snel als ik hoopte. Mijn Garmin gaf kilometertijden door die ver boven de 5:20 lagen… Na 7 kilometer bedankte ik de pacer en de heren die met ons mee liepen. Dit zou ik zeker niet gaan volhouden en besloot voorlopig even te zorgen dat mijn hartslag omlaag zou gaan. Mijn “happy pace” lag duidelijk bij de 5:40 min/km tot 5:45 min/km en ik besloot dit even vol te houden, tot ik echt weer oké was met ademhaling en hartslag. Vóór de eerste bocht zag ik mijn reismaatjes (en onwijze toppers) Stefan, Sunny, Sameena en ASICS Frontrunner Patrik aan de andere kant met een onwijze pace de andere kant al op lopen. Leuk om ze te zien en mensen te kennen. Buitenom de fijne drankposten na elke 2,5 km was er niet veel publiek.

Het parcours van de Limassol marathon is echt een heen-en-weertje: één rechte weg, langs de kust, met twee bochten: de eerste na 10,5km. Na de eerste bocht volg je dezelfde weg terug tot 30,2 km. Twintig kilometers met tegenwind. Ik dacht terug aan mijn training in Deventer met Janneke, John en Phil. Daar was de gevoelstemperatuur -12 en de wind stond daar ook aan. Wat was het toen gezellig! Ik had mijn Jaybirds in , lekker muziekje op en de temperatuur was nog best oké te doen zo, met dat windje erbij. Mijn tempo wisselde heel sterk. Dat kwam vooral doordat ik vaak op mijn horloge keek hoe het met mijn hartslag ging. Mijn pace schommelde tusssen 5:30 en 5:50 min/km… “Hee… daar had ik niet op getraind!”

Vanaf kilometer 28 begon ik te rekenen, want ik wilde nu wel weer lekker met wind in de rug gaan lopen. Vind ik toch echt een stuk fijner. In die tussentijd kwamen er opeens wat verhogingen in het parcours. Bergen wil ik het niet noemen, maar ach.. je moet wat te klagen hebben na 28 km, toch? Ik had ze in elk geval niet ingecalculeerd en was eventjes verbaasd. Ondertussen had ik de toppers Stefan, Sunny en Sameena al weer langs zien komen en zat eigenlijk te wachten tot ik Patrik weer zag.

Bij 30,2 km was het keerpunt. Woohoo! Feestje!! Ik wist dat ik het één en ander aan tijd had laten liggen, dus besloot even lekker gas te geven met de wind in de rug en een afdaling. Dat ging heerlijk! Wel meteen hartslag sky-high en het was behoorlijk warm zo zonder die wind in je gezicht. “Peet hou op met klagen”, zei ik tegen mezelf. Geniet ervan, in Nederland lopen ze met Siberische Beren.

En  toen ging het mis. Door het draaipunt zag ik aan de andere kant de vlag van de pacer van 4 uur. Ik vroeg mezelf af hoe het kwam dat ik zoveel had laten liggen. Ik probeerde nog wat bij te zetten, maar stortte in door de warmte. Bij 32 km mocht ik van mezelf heel even wandelen als ik het flesje water had. En daar ging het fout. Ik kon mezelf niet meer in beweging krijgen. Op dat moment zag ik Patrik. Helemaal grijs/grauw en aan het wandelen. Huh? Hoe dan? Hij is echt een snelle jelle en hij wilde ongeveer 3:15 gaan  lopen. Ik ging naast hem lopen en zag dat het echt niet goed met hem ging. Op dat moment kwam ook de pacer met de 4 uurs vlag voorbij lopen.
“Keuze maken Peet. Ga ik erachteraan? Heb ik dat nog in me? Of blijf ik bij deze topper die er eigenlijk echt niet goed uit ziet? “Ik gaf Patrik een gelletje en wat water. Ik vroeg hem of hij het goed vond dat ik bij hem bleef. Hij protesteerde in eerste instantie, maar ik legde hem uit dat een PR er voor mij niet meer in zat. Ik zou niet alleen die vlag van de 4 uur moeten gaan inhalen, ik zou binnen 10 kilometer ook nog meer dan 5 minuten moeten inlopen. GAME OVER voor Peet. Toen ik hem dat uitlegde, vond hij het wel gezellig dat ik bij hem bleef en we hebben 10 kilometer onwijze lol gehad. Patrik had ondertussen weer wat kleur op zijn gezicht, ik kreeg het voor elkaar dat hij af en toe weer even kon dribbelen en zo vlogen die laatste 10 kilometer best snel om.Foto: Sunny Schippers a.k.a. Mistermarathon

Ik kijk terug op een fantastische race. Eigenlijk ben ik helemaal niet zo teleurgesteld als dat ik misschien normaal zou zijn als ik mijn gehoopte PR niet zou halen. Dat kwam echt doordat ik zo heb genoten van het parcours, heb teruggedacht aan de prachtige loopjes die ik heb gedaan, ik vond het fijn om Sunny, Sameena en Stefan elke keer te zien. Maar vooral omdat ik zoveel lol heb gehad die laatste 10 kilometers. Die waren zo gezellig, dat ik die teleurstelling meteen kwijt was. En ik vind dat ik prima karmapunten heb binnengeharkt zo.

Het lopen stond voor mij weer even geheel in het teken van waarom ik zo van onze sport houd. Door de hardlopers. De leuke, gezellige mensen die ook over niks anders kunnen praten. Over de toppers die PR’s verbreken, streng voor zichtzelf kunnen zijn en zich niet laten afleiden door de stemmetjes in hun hoofd zoals Sunny en Celeste. Door de mensen die gewoon houden van het lopen zoals Sameena en Joyce en Daphne en Mirjam. Maar ook door de gezelligheid die je toch kunt hebben tijdens zo’n wedstrijd. Net even die highfive onderweg. Even dat tikje op je schouder.

Moet ik? Nee ik moet niks. Het zou leuk zijn om mezelf te laten zien dat ik fit genoeg ben om mijn PR te verbreken. Daar ga ik ook alles aan doen over 2,5 week in Parijs. Ik moet mezelf niet gaan vergelijken met de toppers waartussen ik mij soms mag begeven. Ik ga doen waar ik goed in ben. Run with a Smile.

Bedankt Worlds Marathons voor een fantastisch weekend.

Bedankt Limassol Marathon voor een prachtige race (Volgend jaar kun je er terecht op 23 en 24 maart….)

Bedankt Sunny, Stefan & Sameena voor jullie inspiratie

Cel, je bent (te) gek

Patrik, you are amazing!!

3 gedachten over “Run with a smile

Voeg uw reactie toe

  1. Heerlijk gaat boven hard. Je bent weer een nieuwe loopervaring rijker. Het is trouwens echt moeilijk voor je lijf om op grote veranderingen te reageren zoals van ons koude kikkerlandje naar de zon. Ik duim dat al je inspanningen zich in Parijs in getallen uitbetalen.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: