Pain is Bread in French

De marathon. Het is echt een ding. Natuurlijk geldt dit ook voor alle andere afstanden,,, Maar waar ik de afgelopen weken achter ben gekomen, is dat je heel hard kunt trainen, maar dat je zeker ook je hoofd moet trainen. In theorie zou je lichaam gewoon die afstand moeten lopen. Want daar heb je je lichaam voor getraind. Doorgaan, ookal wordt je moe. En zorgen dat je spieren gewoon kunnen functioneren als je moe bent. Dat “pain is Bread in French”. Je lichaam stuurt af en toe berichtjes naar je hoofd. Dat het wel genoeg is geweest. En dát is nou precies iets wat bij mij vaak mis ging.

Gisteren liep ik de marathon van Parijs. Het was precies drie weken geleden dat ik de marathon van Limassol liep. Daar deed ik 4 uur 15 en een beetje over. Hoe die precies ging, dat kun je hier teruglezen. Parijs was mijn tiende marathon in 4 jaar. De eerste was New York in 2014. Is dat niet een beetje veel, zou je jezelf kunnen afvragen. Ehm ja, dat is een beetje veel. Eigenlijk moet je lichaam echt goed herstellen tussen twee marathons in. Maar goed. Ik ben eigenwijs en heb het idee dat mijn lichaam wel wat aan kan, wat betreft belasting.

Parijs, de stad van de liefde

(Om direct naar het race- verslag te gaan, skip onderstaand blok) ——————————————————–Ik kreeg de kans via ASICS Frontrunner om de marathon in deze prachtige stad te lopen. De stad die ik al meerdere keren had bezocht. Ook had ik ooit de Semi de Paris gelopen in 2015. Ik weet nog dat ik die toen heel tof vond, maar dat je maar weinig van de echte high- lights te zien kreeg. Nu ik dus de kans kreeg om te doen wat ik het allerleukst vind, greep ik ‘em met beide handen aan. Parijs, het ademt oudheid uit, maar is zo ruim en wijds opgezet, dat het niet snel verstikt. De prachtige kalkstenen gebouwen en prachtige architectuur, ik houd ervan!

Ik werd zeer welkom geheten door het Franse ASICS Frontrunner team en mocht deelnemen aan alle activiteiten die ze hadden gepland. Vrijdag gingen we naar de Expo om ons startnummer en natuurlijk ook voor alle leuke gadgets, gelletjes en kleding te bekijken. Dat was erg gezellig en het klikte meteen!

Op zaterdag was de Breakfastrun, een 5 km run waar we met zijn allen aan deelnamen en ook samen liepen. Ook Adriana en haar man liepen mee. Wel zo gezellig. Op een lekker laag tempo, rustig babbelend. Zo’n voordeel dat Parijse mensen bijna allemaal ook Engels spreken! Ik kan wel wat Frans, maar hele gesprekken gaan me toch iets te ver.

We liepen vanaf Het Louvre via de Seine naar de Eiffeltoren, waar we werden getrakteerd op ontbijt. Franse stijl natuurlijk, met croissants en pain au chocolat. Ik moest stiekem een beetje lachen, want in Runkeeper zegt de dame ook altijd… Oeh la la! Well done! Now think of all the pain au chocolat you can eat! In elk geval, dat was helemaal toppie.

Ik vertrok daarna om wat foto’s te maken bij de Eiffeltoren en het Grande Palace. Daarna bedacht ik me, dat ik vandaag die marathon moest lopen en besloot om de sight- seeing verder per hop on- hop off bus te doen. Ik had een lunch date met Bernard, een ongelofelijk toffe vent die ik had leren kennen via de Running Rebels.

2 pannenkoeken verder vervolgde ik mijn trip naar huis, voor een kort dutje, een douche-je en daarna moest ik naar het ASICS House, want daar werd ik verwacht voor een yoga/ meditatiesessie. Ik verstond er de helft van, maar mediteren, dat lukt me tegenwoordig wel en dat was erg prettig. Even de drukte uit.

De Franse Frontrunners hadden een pasta- buffet klaargezet en de muziek ging aan. Ik sprak met Pieter Holzer, een Hongaarse Frontrunner en we waren allebei gaar van de hele dag. Samen met de Franse dames ging ik vroeg naar huis want ik kon wel wat rust gebruiken. Eenmaal thuis schrok ik van de grote hoeveelheid stappen die ik stiekem toch had gezet. Dus spulletjes klaargelegd, wekker gezet en zoveel mogelijk rust gepakt.

——————————————————–

Raceday!!

Voor de marathon van Parijs heb je een gezondheidsverklaring nodig van een arts. Je moet goedgekeurd zijn, anders mag je niet meedoen. Zo streng zijn ze in Parijs. Alsnog hoorde ik genoeg ambulances af- en aanrijden tijdens en na de marathon. Kun je waarschijnlijk toch niet tegengaan.

ik stond zo rond 6 uur op, want ik wilde om 6:30 de metro richting start pakken. Alles mee, batterijen opgeladen, alles aan en ingesmeerd. Het beloofde een zonnige dag te worden en lekker benauwd. Gelukkig vond ik alles na Limassol prima te doen. Ik was best even gespannen, want mijn rusthartslag was behoorlijk veel hoger dan normaal (46 tov 39), maar ik voelde me verder prima en uitgerust, dus er was (behalve de spanning) waarschijnlijk niks aan het handje. Ik appte nog even met Gaby, om haar veel succes te wensen en stapte op tijd de deur uit.

De metro in Parijs is echt een uitkomst. Tenzij ze staken. Dit weekend zou er gestaakt worden op diverse lijnen, maar gelukkig besloten ze het op M- dag niet te doen.

Ik liep de metro uit en werd direct getrakteerd op de prachtige Arc de Triomph. “Wacht maar”, ik zie je zo weer! Na het insmeren van de gevoelige plekken met vaseline, dubbelcheck of alles mee was, leverde ik mijn tas in en ik begaf me naar het startvak. Ik zou pas om 9 uur starten en was ruim op tijd in het vak. Daar kreeg ik nog een appje van teamgenootje Mazen. We probeerden elkaar te vinden, maar het was op dat moment al redelijk druk en we besloten het maar zo te laten.

(Ik had geen idee dat deze marathon zó groot was! Hij is vrijwel net zo groot als die van New York. 55000 deelnemers! 😱 En dat is puur voor de hele marathon, de semi de Paris is altijd in maart. Bizar toch? )

Foto gepikt van de officiële site van de Schneider Electric Marathon de Paris

Voor de start klonk het Chariots of Fire, een episch nummer en de start ging heel soepel. Geen rollende start, maar een duidelijk begin. De straten zijn heerlijk breed, dus je kunt prima je eigen pace pakken, zonder het gedoe met mensen die voor je voeten lopen.

Buitenom de prachtige start (echt kippenvel), loop je van het ene monument naar het volgende. De marathon van Parijs is werkelijk waar een sightseeing tour, maar dan op hoog tempo. Al na één kilometer zit je op de place de la Concorde, gevolgd door het prachtige Louvre. Daarna wordt je getrakteerd op de place de la Bastille. De kilometers daarna loop je rustig richting het bos en het prachtige Château de Vincennes. Al helemaal in het begin liep Marijke een stukje met me mee, maar ik was helaas niet in staat om een echt gesprek aan te gaan. Daarna liep Mazen ineens naast me, maar ook voor hem had ik weinig woorden. Sorry guys! Ik wilde persé in mijn zone komen.

Het is heerlijk in het bos. Wel redelijk wat vals plat, dat heb je helaas veel in deze race. Je draait in het bos om en zo komt het dat je opnieuw uitkomt bij de Place de La Bastille, maar vanaf daar keer je richting de Seine. Vanaf ongeveer 24 km is het wel even gedaan met de brede wegen. Hier begint de marathon pas echt! Je loopt namelijk door drie bitste tunnels langs de rivier. De eerste leuk aangekleed met de Fantomes (Spoken), de volgende met een deejay. De derde had niet veel bijzonders, daar moest je dan ook gewoon snel uit. Tussendoor kon je aan de linkerkant de Nôtre Dame zien liggen. De tunnels, vooral het klimmen, was echt pittig en daarom is dit deel van de marathon echt een stukje waar je moet focussen. Ik focuste me op het idee dat de cheerzone van de ASICS Frontrunner France op km negenentwintig stond te cheeren. En: vooral niet wandelen!! Ik was erg tevreden met hoe ik die tunnels had weerstaan en heel blij om wat blije hoofden te zien. Op dertig km hadden die grapjassen van de marathon een papieren “muur” gebouwd met de tekst “de muur”. Dat is Frans voor de “man met de hamer”. Vond ik heel grappig, want bij ons staat ‘ie pas op 32. Serieus, het is gewoon een mentaal dingetje. Want als je goed hebt gegeten, bijgevoed, getraind en geslapen hebt, dan hoef je ‘m helemaal niet te zien.

Foto: Teddy Morrelic

Ondertussen merkte ik wel wat vermoeidheid, maar met Dennis Licht zijn woorden die continue in mijn hoofd zaten, wist ik me elke keer weer in een goede loophouding te krijgen, en gewoon door te gaan. Ook had mijn blog over de cirkels van Ebenspächer me heel goed geholpen. “Je kan het Peet!” “Focus op het volgende mooie gebouw, straks zie je de Eiffeltoren. Weet je nog hoe mooi die bling is?” En daarnaast had ik een doel: mijn PR verbreken. Ik wilde starten op 5:35- 5:40 minuut/km, maar ik zou mezelf niet zijn als dat was gelukt. Ik liep vanaf het begin heel netjes op mijn beoogde gemiddelde pace van 5:30. Deze tactiek had ik met Bertus besproken en ik voelde dat dit wel zou kunnen gaan werken. Dat zou een tijd geven die ruim onder mijn PR van 3:55:41 zou liggen.

Het was warm. Ik maakte dan ook dankbaar gebruik van de vele Vitel waterflesjes die bij elke drankpost werden uitgedeeld. Eerst een deel over mijn hoofd, dan een paar slokken drinken. Een groot deel van de race heb ik de waterflesjes in mijn hand gehouden, omdat de posten niet om elke vijf kilometer stonden, maar redelijk random. Ik wilde niet afwijken van mijn voedingsplan, dus nam wat water mee om de SIS gels weg te spoelen. Ook werd ik erg blij van de regendouches die regelmatig werden aangeboden. Eigenlijk heb ik de race redelijk nat gelopen, waardoor de hoge temperatuur dragelijk bleef.

De laatste kilometers waren zwaar. We liepen vanaf kilometer vierendertig door een bos, ditmaal het Bois du Bologne. Ik dacht aan alle deelnemers aan de Rotterdamse marathon en dat het leek of ik met ze door het Kralingse Bos liep. Ik moest lachen toen ik bij km 39 helaas mijn crewies van de Running Rebels niet zag. Ik bleef hardlopen, maar wel op een lagere pace. Ik zat te rekenen of een PR er nog in zat. Helaas wist ik bij km 36 dat die niet meer zou lukken. Maar ik had een tweede doel: in elk geval de RW- kwalificatie halen. Want elke vrouwelijke hardloopster die onder de vier uur een marathon finisht, komt traditiegetrouw in de Runner’s World van februari. Dus dat werd mijn doel. Ik focuste en dat lukte.

Ik was bijzonder blij toen ik finishte. Heb zelfs weer een traantje gelaten. Het was zo belangrijk voor me om weer eens zo fijn een marathon te lopen. Ik kan het dus wel!

——————————————————–

Mijn crewie Corine heeft een eigen leus: “She believed she could, so she did”. En dat is eigenlijk waar de marathon voor staat. Geloven in jezelf, vertrouwen hebben in je training en focussen. In theorie makkelijker gezegd dan gedaan. Maar dat is waar het op neer komt. Dat is waarom wij zo’n prachtige sport beoefenen. Alle gedachten, alle onzekerheden kun je wegvagen. Alle negativiteit stroomt uit je lichaam als je een lekkere training hebt gedaan. Maar je koppie kan ook tegen je werken. En hoe vaak mensen ook tegen je zeggen dat je het wel kunt… je moet het echt zelf geloven. Mooi toch?

Parijs, je t’aime! Ik heb een hele groep nieuwe vrienden erbij en met name Saïd, die zoveel voor me heeft geregeld. Wat een bijzonder mooi mens!

Bedankt Robert, Romane, Eugénie, ASICS Europe, ASICS Frontrunner team France en vooral Saïd! Parijs zit voor altijd in mijn hart! 💕

5 gedachten over “Pain is Bread in French

Voeg uw reactie toe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: