Un- Tilly

Marathons, ultra’s… Ze zijn magisch voor me. Tien kilometer wedstrijden vind ik fantastisch, maar een beetje kort. Daaronder heb ik eigenlijk nog nooit iets gelopen.

Maar de halve marathon…. Ik heb er een haat- liefde relatie mee.

Ik ben in training voor mijn volgende marathon: die van Stockholm. Deze is al op 2 juni. In mijn trainingen daarnaartoe heb ik toch weer gekozen voor een schema. Ik merkte dat het schema dat ik van Rob Veer had gekregen voor Limassol, me heel veel rust gaf. Ik liep minder kilometers dan normaal, maar mijn conditie ging als een raket omhoog!

In de weg naar Stockholm heb ik toch weer opnieuw gekozen voor een schema van Rob, ondanks dat ik weet, dat ik met weinig herstel, niet kan verwachten dat ik een PR ga lopen binnen 7 weken na Parijs. Mijn vraag aan Rob was dan ook: kun je een schema maken waarin ik goed getraind, goed hersteld en fit aan de startlijn sta van Stockholm. En dat heeft hij gemaakt. Mijn schema voor de laatste vier weken voor Stockholm geven veel langzame kilometers. Helemaal prima.

Onderdeel naar Stockholm was dan ook de halve marathon van Tilburg. Deze organisatie heeft dit evenement dit jaar voor de tweede keer opgezet. Je kunt er een hele, een halve, een kwart en een achtste marathon lopen. Om nou tussendoor weer een hele te doen, dat ging me een beetje te ver (letterlijk), dus besloot ik om “maar”een halfie te doen. Ook om mijn trainingskilometers te maken.

Zaterdag nacht moest ik tot laat werken, het terras zat nog tot laat vol, het weer was fantastisch! Daardoor kon ik pas om 3.00u gaan slapen en zou er om 7:15u weer uit moeten, om op tijd op mijn trein te stappen.

Als ik dan na zo’n kort nachtje wakker word, ga ik altijd twijfelen. Zal ik blijven liggen en gewoon mijn training hier in Damsko doen? Maar nee. “kom op tut”, je gaat alleen maar leuke mensen zien daar in Tilburg.  En dat was ook zo! Ik wist dat mijn teamgenootje Grace ook in Tilburg was en in de groep van Rotterdam Marathon Deelnemers zag ik dat er een hele hoop bekenden zouden zijn. Dan hadden we nog kanjers Karen, Daphne, Elise, Andre en persoonlijke held Jeroen die daar ook zouden lopen. Plus nog zo’n 40 mensen (sorry dat ik je niet met naam noem hier). Tot mijn verrassing zag ik ook teamgenootjes Natalie, Patty en Mazen daar. Feestje der herkenning dus!

In de trein komt dan de twijfel. Hoe hard moet ik gaan lopen, hoe fit ben ik? Omdat ik al veel trainingskilometers had gemaakt die week en omdat ik nog een klein beetje spierpijn had van de oefeningen die Dennis Licht me die vrijdag had laten doen, besloot ik mijn leuke Rotterdam Running Rebels- crewie Dominique Frerichs op te zoeken. Hij was pacer op de halve marathon en zou 1:55u  gaan pacen.  Ook toppers Rinus (1:50) en Linda (1:45) gingen pacen, maar daar voelde ik me toch niet fit genoeg voor. Als plan zou ik starten bij Do, kijken hoe het voelde, en als ik dan toch fit genoeg zou zijn, zou ik proberen naar Rinus te lopen.

Starten in een groepje achter een pacer is kennelijk niet helemaal mijn dingetje.. Ik vind het lastig om met zoveel voetjes voor me, goed en gelijkmatig te lopen. Dus koos ik er na 3 kilometer al voor om Do en zijn maatje voorbij te gaan en mijn eigen loopje te lopen. Het parcours in Tilburg is een fijne! Lekker vlak, een flink stuk langs een kanaal (dus recht en vlak) en er stond zo her en der publiek. Daarnaast had de organisatie een paar leuke dweilorkesten, drumbands en deejays neergezet. Echt sfeerverhogend.

Het weer was heerlijk! Het miezerde een beetje en het was ongeveer 15 graden. Er was fijn veel zuurstof in de lucht en je kon prima in korte broek en topje lopen. Alleen in het startvak was het een klein beetje koud, maar het voordeel van een evenement met niet teveel deelnemers is, dat je ook snel mag starten.

Zo rond 14 km begin ik altijd met mezelf gek te maken. Dan zit je pas op 2/3e en mag je nog 1 standaard rondje Westerpark (dat is mijn 7km rondje, dat ik wel kan dromen). “kom op tut, loop eens door… Kun je niet wat harder… Pfff nog zó ver”. Maar ik kon mezelf terug in focus brengen door mijn ademhalingen te tellen en te luisteren naar mijn afspeellijst door mijn Jaybirds. Daarnaast had ik, heel gezellig, een nieuwe haas gevonden. Die staat op bovenstaande foto, met rood shirt. Kennelijk heet hij Rob. Rob en ik wisselden elkaar af in het parcours. Soms ik voor, hij achter en andersom. Maar als hij voor was, probeerde ik hem wel te pakken. Uiteindelijk ben ik hem voor gebleven en na de finish kwam hij nog even naar mij toe. Kennelijk was ik ook echt zijn haasje geweest.

Vanaf km 17 kwam Do en zijn volgers opeens langs. “WHUUUTTTT” dacht ik nog… “Even gas gaan geven Peet.” Dat lukte niet echt en ik bleef Do maar met een kleine afstand volgen. Maar na het 19 kilometerpunt was ik er klaar mee en ging de groep weer voorbij. Kennelijk had ik nog genoeg over.

In Tilburg heb ik mezelf eens goed achter mijn oren gekrabd en bedacht waarom ik toch altijd een tegenvallend resultaat heb als ik echt wil gaan voor een PR op de halve.

Ik onderschat deze afstand. “Een halfie” klinkt ook gewoon niet zoveel. Maar het is gewoon nog steeds meer dan 20 kilometer. Voortaan ga ik het geen halfie meer noemen. Maar gewoon 21,1 km. En ik zal altijd mijn best moeten doen, goed doseren en blijven focussen. Ookal is het “maar”de helft van een hele marathon. Un- Til the finish line!

5 gedachten over “Un- Tilly

Voeg uw reactie toe

  1. Knap gedaan hoor! 21km is ook best ver en ik heb dat punt tussen 14 en 17km ook altijd. Je moet ook je dag hebben. En je hebt kort geslapen. Niet druk over maken. Op naar Stockholm dieseltje 😃

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: