Van mijn Stockje

Hoe het begon…..

Op 18 maart van dit jaar liep ik de marathon van Limassol. (Hoe dat ging, dat lees je hier terug) Vlak daarna zou ik Parijs lopen en die liep ik heel erg fijn en geheel naar wens onder de 4 uur.  Tussen Limassol en Parijs kreeg ik de vraag of ik geinteresseerd zou zijn om ook de Stockholm marathon te lopen. “Is er ook een halve?” vroeg ik nog. Nee, het is alles of niks. Ik voelde me onoverwinnelijk, goed getraind en “come on…. Stockholm!” Die kans liet ik liever niet liggen.

Het was lastig om te bedenken hoe ik goed zou kunnen herstellen van 2 marathons vlak na elkaar, toch fit kon blijven en gewoon doortrainen naar de volgende marathon, die van Stockholm. Ik had al bij het inschrijven besloten dat ik mezelf geen druk op wilde leggen. Maar als je mij een beetje kent… Als het trainen me goed af gaat en ik merk dat de conditie verbeterd, dan wil ik mezelf toch het liefste een opdracht geven.

In de twee weken vóór Stockholm merkte ik aan mijn lijf dat het even geen zin had in die 20 en 25 kilometer lange duurlopen. Mmmm… geen goed teken! De net gestartte opleiding tot hardlooptrainer zorgde ervoor dat het wat lastiger was om mijn tijd goed in te delen en zo kwam het dat ik me niet hield aan het schema dat Rob voor me had opgesteld. Ook in mijn hoofd was het druk en het laatste waar ik eigenlijk aan zat te denken, was wel de marathon.

En toen was het zo ver! Tijd om naar Stockholm te vliegen en mijn hardloopvriendjes daar op te zoeken!

(Om meteen door te gaan naar de marathon, skip het volgende blok:)
——————————————————————————————————————————————————————–

Met een kleine vertraging vanwege mist in Nederland kwam ik netjes op tijd aan en de hoge snelheidslijn richting Stockholm Centraal station zorgde ervoor dat ik om 10:30 die lieve Vase een dikke knuffel kon geven. Zij liet me de stad zien en aangezien zij ook op zaterdag de marathon zou gaan lopen, spraken we af om zo weinig mogelijk te wandelen, maar dat we wel de mooiste plekjes konden zien. Zij liet me de prachtige smalle steegjes zien met de mooi gekleurde gebouwen. Ookal had ik de reisgids open gehad, ik had deze pracht bijna niet verwacht! Op de één of andere manier dacht ik dat het veel robuuster en minder sierlijk zou zijn. Dat het meer een stoere Viking- stad was. Maar nee, het was echt oogstrelend en de fijne zon zorgde voor een mooie gloed over de stad. Na een koffie bij het Espresso House (de Starbucks van Zweden) wandelden we naar de Kungsträgarden (er hoort een cirkeltje op de “a” van garden). Daar lag de Royal Swedish Opera en het Koninklijk Paleis (dat ook nog echt bewoond wordt door de koning en koningin!). Het was een feestje om daar rond te kijken en het was duidelijk dat we daar de volgende dag ook langs zouden komen, want de vlaggen van de Stockholm marathon wapperden ons “hallo”.  Op de Gamla Stan, het meest touristische deel van Stockholm, aten we pasta en pizza en maakten ons gereed om naar de expo te gaan bij  het Stockholm Olympisch stadion. Daar zouden we alle ASICS Frontrunner- teamgenootjes vanuit de hele wereld ontmoeten en samen onze startnummers ophalen.

Foto: Luca Mara Produktion

Het blijft bijzonder om mensen te ontmoeten die je al een tijdje volgt op Instagram/ Facebook, maar nog nooit in het “eggie”hebt gezien. Het klikte meteen en na een paar foto- momentjes, liepen we de expo in. Aangezien ik de ASICS Nimbus 20 van Parijs had en daar de Parijs marathon op had gelopen, was ik vastberaden om dezelfde stunt uit te voeren hier in Stockholm.

Foto: Luca Mara produktion

Aangezien ik vaste klant in de ASICS Flagshipstore in Amsterdam ben én regelmatig op het hoofdkantoor in Hoofddorp kom, herkende ik best wat leuke mensen die in de ASICS stand aan het werk waren. Toch fijn om even wat Nederlanders te zien. Toen zag ik ook nog die topper Evelien, waar ik al contact via instagram mee had gehad. Zij zou haar eerste marathon gaan lopen.

Gelukkig kwam ook mijn held en loopmaatje uit Limassol Patrik Mardh tevoorschijn. Hij had ervoor gezorgd dat ik werd uitgenodigd voor de marathon en daarnaast was hij bijzonder gastvrij en had me onderdak aangeboden.

Lang de tijd om over de expo te gaan hadden we niet, want we moesten direct door naar de atletiekbaan, om ons startnummer en het t-shirt voor de Stockholm High Five op te halen. Deze run zouden we met zijn allen gaan lopen als shake-outrun en eigenlijk echt als funrun. De marketingmanager van Jaybird Zweden gaf ons een paar bluetooth muziekboxjes mee en zo zouden we met zijn allen gelinkt aan de telefoon van David Lenneman, de deejay van de avond en het was één groot feest

Foto: Luca Mara Produktion

. We moedigden alle lopers rondom ons en achter ons aan. De finish was in het Olympisch Stadion. Daar was ook de pasta- party en Patrik en ik gingen daarna meteen door naar zijn huis en famillie, want we moesten die dag erna ook nog een marathon lopen.
—————————————————————————————————————————————–

Raceday!

Oh yeah! Het was zover! Ik had heel goed geslapen en was zo rond 8 uur opgestaan. Patrik had voor zijn kinderen lekker pannenkoeken gemaakt en ik at er ook eentje. Verder had ik mijn gebruikelijke Teff meegenomen en met wat magere melk en een banaantje erbij, had ik een mooi ontbijtje op. Ik dronk netjes minimaal 2 liter water en een goed bakkie koffie. Ik was redelijk uitgerust en vertrouwde op mijn ontbijt en het zakje winegums voor de tijd richting de start. Die was pas om 12 uur ’s middags. Het weer? 29 graden en volle zon. Ja, er zou wel een wolkje komen hoor! Zowel de warme marathon van Limassol als die van Parijs had ik overleefd, dus ik schrok niet zo van de temperatuur.

We verzamelden allemaal rondom de atletiekbaan en ook mijn teamgenootje Mazen was daar. Hij had echt een mega (vliegtuig-) vertraging opgelopen en ik had zijn startnummer voor hem bij me. Ik merkte dat de zon wel echt goed brandde en een hele lieve dame uit het Zweedse team had een extra petje bij zich, die ik besloot op te zetten. Na wat geklooi bij een waterkraan (waar een hele dikke rij stond, net als bij de dixies, but hey, waar is dat niet het geval?) was het bijna tijd om naar de start te gaan en vlak voor de start stonden nog wat extra bekers water. Heel fijn!!

De start was indrukwekkend. Vlak boven onze hoofden scheerde een 5 F16’s en daarna klonk het Zweedse volkslied uit de speakers, gezongen door een dame met een strot als een Japanse Nachtegaal. Ik kreeg er een brok van in mijn keel. Lee Towers stond even op de tweede plek.

We waren los. Zoals vooraf was afgesproken, zou ik zoveel mogelijk filmen van de prachtige stad en dat deed ik. Ik hield mijn tempo laag, want ik voelde aan mijn benen dat ze (nog steeds) niet helemaal fit waren en de warmte was toch wel echt een dingetje. We liepen door de prachtige lanen van de stad en zo zag ik veel van de mooie gebouwen. Het was best heuvelachtig. Later hoorde ik, dat dit nog helemaal niks was. Er waren extra waterposten opgezet. Zo ook bij 2,5 kilometer en ik besloot dat ik overal moest drinken. Ik voelde aan alles dat ik niet zo fit was en ik had een behoorlijke dorst. Leuk die extra waterposten, maar ze hadden ze nogal smal opgezet. Waar je bij de meeste grote marathons de drankposten over ongeveer 300 m verdeeld zou zien, waren het nu ongeveer 2 marktkramen breed. Dat was dringen geblazen! Ik had geen haast, dus pakte na even wachten een bekertje aan.  Ik liep door en mijn hoofd begon het er langzaamaan niet mee eens te zijn. Ik koelde de pet met water en ook het spons doopte ik in de fonteinen die waren opgesteld. De hoofdpijn werd niet minder. Ik filmde de mooie waterkant en de prachtige gebouwen op de andere oever en merkte dat ik aan het wandelen was. HOOOO Peet, je mag het chill aan doen, maar niet zo chill. Dus ik liep weer verder maar eigenlijk ging het echt niet lekker. De hoofdpijn zwelde maar aan. Bij 5 km zag ik een marathon shirt van Rotterdam 2017 langskomen en ik riep: “Nederlanders?”Ja! Ik had een groepje gevonden. Later bleek dit René Christ en consorten te zijn (hij had me via Facebook gevonden!) Ze liepen een fijn tempo, zo rond de 6 minuut de kilometer en ik haakte even aan. maar al bij 6 km liet ik ze gaan. De hoofdpijn had zich uitgebreid en nu was ik ook misselijk en gingen mijn darmen gek doen. “Kom op Peet!, stel je niet zo aan”, dacht ik nog. Ik liep door. ondertussen al lang niet meer lekker. Wat moest ik toch doen? Dit was geen spanningshoofdpijn, ik had een petje tegen de zon, het voelde echt niet lekker. Zou ik het kunnen oplossen met een paracetamolletje? “Nee”, dacht ik. Want ik was ook echt misselijk. Zodanig dat ik nog niet eens had gedacht aan mijn eerste gelletje, dat ik eigenlijk al op 5 had moeten nemen. Ik sturrde een appje aan mijn teamgenootjes. Wat moest ik doen? Er kwamen superlieve berichtjes terug, het merendeel zei inderdaad: “Peet, stel je niet aan, jij kan dit, dat heb je ons al bewezen, één voet voor de andere!”.

Inderdaad, ik ga door. Ik ben geen afhaker, geen watje,ik kan dit, dit is mijn ding. Maar het voelde niet goed. Ik wilde langs de kant gaan zitten, mijn lijf wilde niet. Ik moest nog “maar” 35,2 km.

Ik belde mijn trainer/coach/vriend/teamgenoot Dennis, maar hij nam niet op. Gelukkig belde hij snel terug. “Ben je nu aan het lopen?” vroeg hij en ik vertelde hem wat er aan de hand was. Hij zei:”Je was al niet zo fit voordat je naar Stockholm vloog, je klaagde over pap in je benen, je was moe van het werken, het is daar super warm. En als ik goed naar je luister, dan geeft je lichaam heel veel signalen op dit moment. Luister naar je lichaam”.

Vlak voordat hij op hing, liep Mazen langs me. Hij nam me op sleeptouw. Ik legde hem uit hoe ik me voelde. Hij zei: “Je wordt er echt niet blij van als je dit niet finisht”en ik wilde die prachtige medaille zo graag om mijn nek! Ik wilde geen afhaker zijn, hoe kon ik hiermee thuis komen? Mazen was echt een held. Hij is bij me gebleven en hij zei me dat we echt alle tijd van de wereld hadden om te finishen. Bij kilometer 13 dacht ik even dat ik naar de wc moest, mijn darmen protesteerden heftig. Ik voelde me slap, als een natte dweil. Ik was superwarm, had overal zoveel mogelijk gekoeld. ik wilde daar bij de EHBO al uitstappen. Maar toen ik hoorde dat het nog 3 kilometer was naar het start/ finish gebied (de marathon bestaat uit diverse lusjes)  besloot ik dat ik die 3 km toch wel echt moest kunnen halen. Mazen probeerde me, heel lief, toch over te halen maar voor mij was het elke kilometer meer duidelijk geworden. Dit zou mijn eerste DNF worden. Met alle schaamte die daarbij hoort, van dien.

Zo liep ik naar de EHBO in het stadion, die ik kon bereiken door langs wat hekken te gaan. Ik waggelde naar binnen en legde aan de dame uit dat ik was uitgestapt. Ze keek me aan, knipte de chip van mijn schoen en ik kreeg een flauwte. Ik was ongeveer zo’n 10 seconden weg. Toen ik wakker werd, lag ik op de grond in stabiele zijligging en een van de dames wilde een infuus gaan pakken. Ik was weer bij en mocht het gelukkig ook met een bekertje suiker en electrolyten doen.  Ik werd op een stoel gezet en bleef daar een half uur, bewegingsloos zitten. Ik kreeg meerdere bekertjes drank en ook wat chips toegestopt.  Ik speldde mijn startnummer af en begaf me naar de tribune van het stadion. Daar heb ik lekker een tijdje zitten janken.

Foto: Anna Tegelmark

Ik was blij dat ik niet verder was gelopen. Maar hoe kon ik dit nou, stoere Peet “die zo nodig meerdere marathons per jaar wilt lopen”, voor elkaar hebben gekregen? Ik was vooral afgestompt daarna. Toch vermandde ik en zorgde ervoor dat de toppers, die ik zag binnenkomen, van applaus kon voorzien. Wat een helden! Ik moest stiekem even lachen…. Had ik het toch voor elkaar om eerder dan zij in het Olympisch stadion te eindigen… Ook zag ik Yuki, de held die de Boston marathon van dit jaar had gewonnen, binnenkomen. Met de energie die ik weer een beetje terug had gevonden, vroeg ik hem of ik met hem op de foto mocht.

Ik zag veel van mijn teamgenootjes finishen. Wat een enorme bikkels. De medaille was supermooi. Toen Patrik gefinisht was, liep ik met hem mee naar huis. Na een korte douche moest ik me al weer klaar maken om te vertrekken naar de luchthaven.  Ik was blij dat ik in mijn eigen bedje zou liggen zo rond middernacht.

Ik heb zondag en maandag de hele dag in mijn bed gelegen. Ik ben alleen naar de cursus gegaan, want daar mag ik niet zoveel van missen. Ook dinsdag heb ik alleen maar geslapen. Woensdag was iets actiever en ik voelde me al een stuk beter.

Waar is het mis gegaan? Ik kan veel redenen opnoemen, maar de voornaamste is wel dat ik gewoon niet fit was voordat ik naar Stockholm vloog. Dan daarbij het niet drinken van drankjes met een zoutgehalte, maar alleen water. Ook de lange dag op vrijdag telt mee. Helaas was dit niet zoals ik het me had voorgesteld. Stockholm is supermooi, de kans dat ik het nog een keer zo mag meemaken, acht ik erg klein.

Toch kijk ik terug op een prachtige (en veel te korte) tijd daar, met een super welkom door het ASICS Frontrunner team uit Zweden en dan vooral Patrik en Vase.

Ik leerde nog wat fantastische mensen kennen. Stockholm is echt mooi. De High Five was een feestje en de fotoshoot heeft leuke plaatjes opgeleverd, die je ongetwijfeld snel zult terugzien op mijn insta of FB. Enneh.. wie kan nou zeggen dat ‘ie voor de winnaar is geëindigd in het Olympisch stadion?

Foto: Ana Tegelmark

3 gedachten over “Van mijn Stockje

Voeg uw reactie toe

  1. Hi Peet, sinds Tilburg heb ik al je blogs gelezen, ben helemaal fan van je geworden op weg naar mijn ultieme marathon van Valencia. Echt een inspiratie bron. Weer een prachtig verhaal over Stockholm echt stoer van je. Jammer dat je de finish niet gehaald hebt, maar gezond weer verder kunnen is belangrijker. Veel succes met een volgend doel (tip:Rome is gaaf), wie weet mag ik nog een keer hazen bij een loopje. Succes met je cursus.

    Liked by 1 persoon

    1. Hoi Rob! Wat een superlief bericht van je! En Valencia…. je gaat daar zeker en vast enorm genieten!! Ik ben nu aan het trainen richting Berlijn en plan volgend jaar vrij, maar Rome ❤️, die lijkt me heerlijk! Ik zet hem op de verlanglijst. Hopelijk tot snel bij een volgend loopje!

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: